"Bien" (En toda a entrada)

Acción e efecto de aclimatar ou de aclimatarse.

1. Resposta fisiolóxica que consiste na adaptación dos organismos a condicións ambientais que lle son alleas.

2. Conxunto de reaccións fisiolóxicas que lle permiten a un organismo adaptarse a un medio situado a máis altitude á que está afeito a vivir.

Acostumar un ser orgánico a unhas condicións ambientais diferentes das de orixe.

Adaptarse a un clima ou ambiente determinado, diferente do natural.

Afacerse gradualmente a unha circunstancia ou ambiente distinto ao habitual.

Adaptación a un lugar ou a un espazo buscando comodidade.

Forma de asimilación fonética pola que un fonema se adapta parcialmente ás características articulatorias e acústicas doutro, sen perder os seus trazos distintivos.

Mecanismo que teñen os seres vivos para se adecuar a determinadas circunstancias ambientais.

Reflexo que provoca o cambio do foco do ollo para que a visión sexa nidia a diferentes distancias.

1. Mestura de gases que forma a atmosfera terrestre. Nas capas baixas da atmosfera, o aire perfectamente seco ten a seguinte composición en volume: nitróxeno 78,084%, osíxeno 20,946%, argon 0,934%, dióxido de carbono 0,033%, outros gases raros 0,002%. Ademais destes compoñentes, o aire contén outros gases impurezas, coma o vapor de auga, ozono, amoniaco, hidrocarburos. O aire ten unha importancia vital, xa que o osíxeno que contén intervén na respiración das plantas e dos animais.

2. Nome xenérico dado antigamente aos gases.

O aire como medio, por oposición á terra e á auga.

ento de pouca intensidade.

1. Aparencia ou aspecto que posúe algo ou alguén con respecto a outro elemento ou persoa.

2. Actitude expresiva dunha calidade persoal ou emoción.

Estado de debilidade causado nunha persoa polo mal de ollo.

Aire que, tratado nun aparato ou instalación de acondicionamento do aire, presenta as condicións higroscópicas, térmicas e de depuración axeitadas para crear e manter nun habitáculo un ambiente de características predeterminadas.

...

Cada un dos materiais bituminosos, de cor escura, líquidos ou semilíquidos a temperatura ambiente e de composición variable, que se obteñen por destilación destrutiva do carbón.

Aglutinante constituído cunha mestura de betume e alcatrán, para reunir as propiedades adhesivas e de anticarburante do alcatrán.

Líquido viscoso negro, máis denso que a auga, de cheiro naftalénico, que se obtén por destilación destrutiva do carbón.

Líquido moi viscoso, de cor negra e cheiro característico. Emprégase en medicina, na flotación de minerais e na preparación de pinturas e vernices.

Acción e efecto de ambientar.

Conxunto de efectos que sitúan a acción nunha circunstancia determinada dentro da que se desenvolve a obra.

Que ambienta.

Substancia desodorizante que se emprega para enmascarar o cheirume ambiental.