"Alor" (En toda a entrada)

Teorema segundo o que para un número ε pequeno, a probabilidade P de que a diferenza entre a frecuencia f do suceso favorable nunha serie de probas e a probabilidade p de que este feito sexa, en valor absoluto, superior a ε tende a cero ao aumentar indefinidamente o número de probas. OBS: Tamén se denomina lei débil dos números grandes.

Teorema que establece que se y(x) é unha función real continua no intervalo pechado

Teorema segundo o que, dado un campo vectorial A, para toda rexión do espazo de volume V que se limita por unha superficie S, cúmprese sempre que:


FORMULA

                                                
                                   ?? s A.dS = ??? v divA dV

O primeiro termo da ecuación é o fluxo de A a través de S.

Teorema que se basea no teorema da calor que constitúe o terceiro principio da termodinámica: ao cero absoluto de temperatura, a entropía dun corpo cristalino perfecto é nula.

Teorema segundo o que os tres puntos de intersección dos lados opostos dun hexágono inscrito nunha cónica determinan unha recta denominada recta de Pascal.

Teorema fundamental da xeometría segundo o que nun triángulo rectángulo a área do cadrado que ten por lado a hipotenusa é igual á suma das áreas dos cadrados que teñen por lado os catetos.

Teorema segundo o que se f é unha función continua en todos os puntos dun intervalo pechado

Teorema que establece que se tres rectas r, r e r que se cortan en O son interceptadas polas rectas paralelas S, S nos puntos A, A e A en S, e nos puntos B, B e B en S), cúmprense as seguintes relacións:






                                 OA___           OA___          OA’’_____
                              ______ = ______ = ______ ;
                                 AB___          A’B’____         A’’B’’_____

                                 OA___           OB___        
                              ______ = ______ .
                                 AA     ’  ___           BB’____

Teorema segundo o que se f(x) é unha función dunha variable real e derivable n veces, vén dado pola fórmula:









              f(x)=f(a)+f’(a)(x-a)+  1__ 2! f’’(a)(x-a)2+...

                       ... +  1__n! f (n) (a)(x-a) n +R n + 1 a(x)
onde R n (x) se coñece como resto.

Teorema que afirma que a orde dun subgrupo divide a orde do grupo ao que pertence.

Introduce o complemento indirecto. OBS: O uso desta preposición introducindo o complemento directo é moi reducido en galego.

Expresa medio, instrumento, procedemento ou método.

Expresa relacións circunstanciais de tempo e lugar.

Indica exposición aos axentes meteorolóxicos ou físicos.

Expresa distribución proporcional cando precede á substantivos que indican cantidade.

Pode adquirir o significado de ‘en canto a’, ‘en relación con’.

Adquire diferentes valores cando introduce un infinitivo que forma parte ou non dunha perífrase verbal. OBS: Pode contraer co artigo determinado dando lugar ás formas ao(s)/ó(s) e á(s).

1. Utensilio que serve para dar aire e alviar a calor, formado por unha lámina rectangular de tea ou papel pegada por un dos lados a unha vara que fai de mango.

2. Utensilio, xeralmente feito de vergas entretecidas ou de palla, que serve para avivar o lume.

Gama ou serie de cousas diversas que comparten algunha característica común e entre as que hai que escoller.

Caixa de fondo amplo e sen buracos con bordo baixo que se emprega para aventar cereais.

Golpe ou refacho de vento.

cono de dexección.

Acción e efecto de abater ou abaterse.

Estado de debilidade física en que se atopa unha persoa.

Movemento de rotación que porta un plano e as figuras que contén sobre outro plano, e que ten o eixe de rotación na recta de intersección de ambos os dous planos.

1. Derivación no rumbo dun barco cara a sotavento a causa do vento.

2. alor do ángulo formado polo rumbo real e o rumbo aparente.

Elemento decorativo que consiste nunha pequena bóla de vidro combinada ao chou con outras e ensartada nun fío formando parte dun conxunto.

Calquera adorno feito con esas pezas.

Desviación do que está considerado como normal ou natural por un sistema moral establecido.

Singularidade que se presenta cando os valores obtidos dun conxunto de observacións dunha magnitude distan do valor medio obtido co total das observacións.

Distorsión da cor ou da forma nunha imaxe fotográfica causada por un obxectivo.

1. Discrepancia, nun sistema óptico, entre a imaxe real e a preeditada polas fórmulas habituais.

2. Aberración dos sistemas dióptricos (lentes) que proxecta unha coloración ou irisación nos bordos da imaxe.

3. Aberración que ten a súa orixe na forma da superficie do dióptrico ou na maneira de incidir o feixe luminoso sobre o dióptrico.

4. Alteración que experimenta a frecuencia das ondas sonoras cando o punto emisor se achega ou se afasta do receptor.

Anomalía no número ou na estrutura normal dos cromosomas.

Fenómeno polo que a dirección aparente en que se ve un astro é diferente da dirección real.

Que produce ablación.

Aplícase aos materiais que se empregan no revestimento dos vehículos espaciais para absorber a calor que se produce cando o vehículo retorna á atmosfera.

1. Caso da declinación do indoeuropeo que perdura nalgunhas linguas.

2. Caso latino que indica numerosas nocións circunstanciais e adoita ir acompañado de preposicións.

3. Na gramática latina, construción constituída por un participio que concorda cun nome en ablativo sen preposición que vai na súa mesma oración e realiza a función de suxeito.

Converter en brasas.

Comunicar unha calor excesiva. Tm abs.

Enfadar ou molestar a algunha persoa.

Murchar as plantas polo exceso de calor ou de frío.

Queimarse moito algo ou alguén.

Sentir unha calor abafante.