"Ii" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente ao Calcolítico.

Período de transición entre o Neolítico e o Bronce, segundo o sistema de periodización da Prehistoria. Os seus límites cronolóxicos sitúanse no VII milenio a C no Próximo Oriente entre os inicios do III milenio a C e os do II milenio en Europa.OBS: Nesta acepción adoita escribirse en maiúscula.

Relativo ou pertencente a Cales, antiga cidade da Campania, actual Calvi Risorta.

Cerámica de vasos vernizados en negro e decorada con relevos, fabricada orixinariamente en Cales nos ss III e II a C.

Relativo ou pertencente aos calmucos ou á súa lingua.

Individuo do pobo mongol dos calmucos.

Pobo mongol do grupo occidental ou oirat, que desde o s XVII habitou o territorio ocupado pola República dos Calmucos, no curso baixo do Volga.

Lingua mongol que falan os calmucos.

Que ten forma de campá.

Fenómeno asociado a uns tipos cerámicos incluídos na cultura do vaso campaniforme que se difundiu por Europa Occidental, Central e por varias illas do Mediterráneo e no litoral do N de África desde mediados do III milenio a C ata comezos do II milenio a C.

Tipo de cerámica característico do Calcolítico que lembra pola súa forma unha campá invertida e que presenta unha diversa.

1. Extensión de terreo, en xeral non urbano, con vexetación.

2. Terreo inculto onde existe unha vexetación que nace de forma espontánea.

3. Terreo destinado á agricultura e á gandaría.

4. Terreo dedicado a actividades lúdicas e deportivas.

5. Campo situado fóra do poboado, onde non hai valados nin bosque.

1. Conxunto de actividades relacionadas coa agricultura.

2. Conxunto de poboacións que se dedican á agricultura.

1. ...

Relativo ou pertencente a Canaán ou aos seus habitantes.

Natural ou habitante de Canaán.

Poboación autóctona de Palestina, anterior á invasión dun grupo de pobos semitas nómades no III milenio a C, que habitaba en núcleos urbanos e baseaba a súa economía na agricultura e no comercio.

1. Grupo de linguas semíticas occidentais que comprende o cananeo antigo, o moabita, o fenicio e o hebreo.

2. Lingua falada polos cananeos antes da conquista de Canaán polos hebreos.

1. Relativo ou pertencente aos capuchinos ou á súa orde.

2. Membro dunha das diversas ordes inspiradas na regra dos franciscanos, reformada por Matteo di Bassi ou da Bascio (1495-1552).

3. Orde inspirada na regra dos franciscanos que propugnaba o retorno ao primitivo espírito franciscano de pobreza integral e liberdade de prédica, aprobada por Clemente VII en 1528.

Primate, da familia dos cébidos, que presenta o pelame de cor castaña e os bordos da cara e do pescozo brancos.