"Gaci" (En toda a entrada)

1. Sucesión de aneis enlazados entre si, xeralmente de metal.

2. Conxunto de elos metálicos co que se une a áncora á embarcación.

3. Sucesión de elos de formas moi diversas, dunha gran resistencia, enlazados un a continuación do outro, que se emprega para aguantar, arrastrar, levantar cargas ou para transmitir o movemento.

4. Disposición dos urdidos para o seu transporte, imitando os elos dunha cadea.

5. Cadea formada por barras de ferro que se unen por medio de aneis, de dous metros de lonxitude, e que se emprega para medir terreos.

6. Conxunto de cadeas utilizadas nos pneumáticos dos vehículos para ter máis adherencia cando se circula sobre xeo ou neve.

1. Conxunto de elementos semellantes que se suceden sen interrupción.

2. Conxunto de emisoras que transmiten un mesmo programa producido nun centro emisor principal.

3. ...

Ave do xénero Porphyrio, da familia dos rálidos, de patas e peteiro grande, cunha prolongación superior en escudo e de cor vermella.

Ave de peteiro grande e vermello e patas vermellas.

1. Obra destinada a conducir, con diversas finalidades, masas de auga derivadas de ríos, torrentes, lagos naturais e artificiais ou augas subterráneas mediante unha captación adecuada.

2. ía, xeralmente realizada mediante a escavación do terreo, que se abre á navegación grazas a traballos de dragado.

3. Estreitamento artificial feito nun río para facilitar a pesca.

4. Canal de enlace que une dous puntos de alta mar e que ten un réxime xurídico internacional especial.

5. Canal empregado para devolver ao río ou a outro canal as augas procedentes de vertedoiros ou de comportas de limpeza.

1. Brazo de mar natural ou artificial situado entre dúas illas ou entre unha illa e o continente.

2. Interrupción do cinto coralino dun atol, que permite o paso entre o lagoon e o mar aberto.

3. al pouco encaixado e abrupto, lixeiramente sinuoso, que entalla o glacis continental e os abanos submarinos.

...

1. Peza de roupa longa e folgada que se ensancha progresivamente desde o pescozo ata máis abaixo dos xeonllos, aberta por diante e sen mangas, que se leva sobre as costas cubrindo a vestimenta.

2. Capa confeccionada con tea impermeable para protexerse da chuvia.

3. Capa de maior tamaño ca a pluvial que empregan os arcebispos no coro para asistir aos oficios divinos e a outros actos capitulares.

4. Carapucho que servía antano para protexerse da chuvia, similar á coroza pero con menos pezas.

5. Capa que usan as dignidades, os cóengos e demais prebendados nas igrexas catedralicias e colexiais.

6. estidura en forma de capa, xeralmente de seda e con carrapucha, que usa o celebrante nalgunhas cerimonias litúrxicas.

7. Capa longa que chega ata os nocellos.

Substancia que se estende dunha maneira uniforme sobre algunha cousa.

1. ...

1. Cada unha das partes principais nas que se divide un escrito para acadar unha ordenación axeitada das materias ou temas tratados.

2. Cada un dos apartados en que se divide algo.

1. Asemblea periódica dos membros dunha catedral, colexiata ou mosteiro para certas prácticas de piedade ou para adoptar acordos de interese común.

2. Reunión periódica de todos os superiores ou monxes, relixiosos ou cregos regulares dunha provincia ou de todo o mundo segundo os estatutos propios, destinada a deliberar e tomar acordos referentes ao total ou a unha parte da orde ou da congregación.

3. Corporación formada polos cóengos como consello do bispo nas catedrais que ten tamén ao seu cargo, co auxilio dos beneficiados, a celebración solemne do oficio divino.

Inflorescencia constituída por un receptáculo onde se insiren as flores.

capitulacións matrimoniais.

Amor desinteresado que non busca o ben propio, senón a entrega aos demais.

Ben, diñeiro ou axuda que se dá a unha persoa necesitada.

Iconografía que representa unha moza aleitando un vello.

Membro dunha congregación relixiosa feminina dedicada á asistencia dos pobres e ao ensino. Foi fundada en Francia (1633) por san Vicente de Paúl e Louise de Marillac.

Relativo ou pertencente á orde dos carmelitas.

Membro da orde dos carmelitas.

1. Orde mendicante que tivo a súa orixe nun grupo de eremitas establecidos a mediados do s XII no monte Carmelo. A súa regra foi redactada en 1209 e confirmada por Honorio III en 1226.

2. Congregación relixiosa feminina dedicada á beneficencia e ao ensino. Foi fundada en Vic en 1826 por santa Xoaquina de Vedruna e polo capuchino Esteve d’Olot.

3. Rama da orde carmelita xurdida a partir da reforma levada a cabo por santa Tareixa de Xesús e san Xoán da Cruz a partir de 1562, tanto nos conventos masculinos coma nos femininos.