"ECU" (En toda a entrada)

Elevación do terreo limitada por barrancos e sucada por vales encaixados e profundos.

Grande extensión plana e elevada do fondo mariño.

Resto dunha antiga chaira que ficou illada e desecada.

Antiga chaira que ficou a certa altura a consecuencia de movementos tectónicos.

Grande área plana orixinada por lavas, especialmente basálticas.

Interrupción momentánea que se fai cando se realiza unha actividade.

Expresión usada para facer que alguén se deteña nunha marcha ou carreira, nunha disertación, en calquera tarefa ou na execución dalgunha cousa.

Que ten unha altura considerable, superior á ordinaria.

Que está ou que acada unha elevación vertical considerable sobre a superficie da terra ou sobre calquera outro elemento de comparación.

Que se sitúa nun nivel superior ao estimado como medio ou normal.

Que ten moita intensidade.Tm adv.

Que ten unha importancia ou nivel superior ao ordinario.

Aplícase ao lugar onde nace o río.

Que é característico do que é próximo ao nacemento ou á súa orixe.

Parte alta dunha montaña.

Dimensión que acada un obxecto ou persoa que resulta vertical na súa posición normal.

1. ...

Dimensión dunha cousa en sentido vertical.

Distancia vertical dun punto á superficie da terra ou a calquera outro termo de comparación ou punto de referencia.

Lugar elevado ou prominencia do terreo situado sobre a superficie da terra.

Nivel ou modo de comportamento.

Nome simbólico co que se designa o ceo.

Arco da vertical dun astro medido desde o horizonte ao astro.

1. Enerxía hidráulica por unidade de masa acumulada nun punto dunha masa líquida, expresada coas dimensións dunha altura.

2. Termo aplicado nas instalacións de bombeo de líquidos para designar a capacidade de elevación.

Grao de elevación na frecuencia vibratoria das cordas vocais en relación co ton que determina a curva melódica.

...

Aumento importante da cantidade de auga dun río, regato ou lago.

Conxunto de sedimentos transportados e depositados por augas correntes.

Tipo de accesión natural dos bens inmobles que consiste no crecemento sucesivo e lento de terras producido nas leiras afíns ou ríos, como consecuencia da corrente das augas.

Parte das matemáticas que estuda as estruturas alxébricas dos conxuntos. O seu concepto fundamental é o de estrutura alxébrica. Baséase nas propiedades asociativa e conmutativa das operacións de suma e multiplicación, no elemento neutro e simétrico desas operacións e na propiedade distributiva da multiplicación.

Aplicación dos métodos da álxebra á teoría dos conxuntos e á lóxica.

Aplicación dos métodos alxébricos ás relacións lóxicas.

Teoría alxébrica que se ocupa das operacións entre matrices.

Toda ecuación polinómica de grao n > 0 con coeficientes complexos que ten polo menos unha raíz complexa.

Acción de ameazar.

Dito ou feito co que se anuncia a intención de lle facer dano a alguén.

Anuncio dun perigo para algo.