"pied" (En toda a entrada)

Calidade de tenaz.

Propiedade dos corpos que resisten os esforzos de tracción deformándose e estirándose antes de romperse.

Conxunto ordenado de ideas, independentes da realidade práctica, que tratan de explicar un fenómeno.

Conxunto de coñecementos completo e sistemático sobre unha materia, arte ou ciencia.

Teoría segundo a que todos os elementos químicos están constituídos por átomos, que permanecen indivisibles durante as reaccións químicas, e que teñen unha serie de propiedades, como a masa atómica, que é característica de cada elemento. Se dous ou máis elementos se combinan, o composto resultante está formado por átomos dos elementos reaccionantes, onde a molécula é a cantidade mínima dun composto, que ten que estar constituída, como mínimo, por un átomo de cada un dos elementos que a orixinan.

Teoría segundo a que todo o efecto da supercondutividade resulta dunha pequena forza de atracción entre unha parella de electróns con enerxías case iguais (parellas de Cooper). Os electróns libres repélense mutuamente, pero a repulsión está reducida considerablamente por mor do apantallamento dos outros electróns.

Teoría que explica as propiedades das solucións acuosas de electrólitos fortes, admitindo que están completamente disociados en ións e que as desviacións observadas respecto ao comportamento previsto pola ecuación de Arrhenius proveñen das súas interaccións electrostáticas.

Teoría segundo a que o dilema que presentaba a existencia de solucións correspondentes a estados de enerxía negativos, carentes de significación física, pode resolverse postulando que o oco está ocupado por positróns.

Teoría que considera a superficie da Terra como un sistema integrado, en que os organismos vivos e os factores xeolóxicos e climáticos están interrelacionados e se inflúen mutuamente. OBS: Tamén se denomina hipótese de Gaia.

Teoría segundo a que cando un metal ou calquera substancia se disocia en ións ou se somerxe nun disolvente se crea unha diferenza de potencial entre o disolvente e a parte de metal ou substancia que aínda non se disolveu.

Teoría, enunciada co fin de atopar unha formulación que satisfixese a experiencia na radiación dun corpo negro, segundo a que calquera sistema físico en que a coordenada que o caracteriza efectúe oscilacións harmónicas simples, soamente pode ter unha enerxía total E que satisfaga a relación E=nhv, onde n é un enteiro (dito número cuántico), h a constante de Planck e v a frecuencia de oscilación.

Teoría da física dos reactores nucleares, segundo a que o intervalo de enerxía en que evolucionan os neutróns se descompón nun determinado número de bandas de características definidas, o que simplifica o estudo do fluxo neutrónico.

...

Momento final en que algo remata.

Período de tempo determinado para a realización dalgunha cousa.

Porción dun territorio limitada por propiedade ou xurisdición, especialmente territorio que forma a xurisdición dun concello.

1. Elementos dun todo co que gardan relación.

2. Elemento que aparece nunha expresión matemática.

3. Termo que, nun polinomio ou nunha ecuación, non afecta a ningunha incógnita.

ocábulo propio dunha ciencia ou disciplina determinada.

Lugar que unha cousa ocupa nunha enumeración, segundo o nivel de importancia ou a consideración que se lle atribúa.

Condicións ou circunstancias en que se establece un acordo.

...

Indica posesión ou propiedade dun elemento a unha segunda persoa de singular.

1. Expresa a propiedade plena de maneira marcada en construcións que manifestan ese significado, acompañando substantivos que se refiren a ‘propiedade alienable’, como casa, terras, coche e vacas.

2. Expresa que os feitos, calidades ou características que se mencionan lle corresponden totalmente a algo ou a alguén. OBS: A forma de teu con estes significados sempre se presenta inmobilizada en masculino singular.

1. Que exerce un oficio ou unha profesión valéndose dun título. Tm s.

2. Que posúe unha praza en propiedade. Tm s.

3. Bispo que ten asignado o nome dunha antiga diocese, sen xurisdicción territorial sobre ela.

Que dá nome a unha igrexa ou capela. Tm s, referido a santo.

Letra de tipo grande, moi visible, que encabeza nos periódicos unha información ou un artigo.

Designación dunha obra escrita, dun discurso ou dunha obra de arte, que serve normalmente para indicar o seu asunto ou contido.

Denominación honorífica que se dá a unha persoa.

Aquilo que establece que alguén posúe uns coñecementos ou un grao profesional determinado.

Documento escrito que acredita que o titular ten uns determinados coñecementos ou que é capaz de exercer determinadas funcións.

Documento que establece a propiedade dun activo financieiro ou material.