"SF" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente ao agro.

Leis que na época romana rexían a repartición do ager publicus.

Conxunto de medidas políticas e económicas destinadas a estimular o desenvolvemento agrario.

Política agraria que desenvolve un conxunto de innovacións nas explotacións sen abordar transformacións na estrutura da propiedade.

Conxunto coordinado de traballos e de técnicas de produción empregadas para obter os mellores rendementos posibles do solo.

Produción de vexetais por medio do cultivo da terra co obxectivo de transformar o medio natural.

Tipo de agricultura que ten á familia como unidade económica, non sendo a agricultura a súa principal actividade económica.

Práctica agrícola que pretende eliminar os fertilizantes químicos e todo tipo de pesticidas de síntese.

Agricultura comercial e intensiva caracterizada por ocupar parcelas de pequeno tamaño adoito cubertas por unha estrutura vidrosa ou plástica para protexer os cultivos de inclemencias climáticas.

Sistema de agricultura extensiva que non precisa achega de auga por medios artificiais.

Agricultura que cobre máis dun 50% das necesidades de alimentación dunha familia que lle achega a totalidade do traballo e do capital.

Sistema de cultivo caracterizado polo predominio dos elementos naturais sobre o capital e o traballo.

Sistema de cultivo caracterizado por un elevado investimento de traballo, fertilizantes e adoito capital.

Relativo ou pertencente á agricultura e á alimentación.

Relativo ao produto agrícola acondicionado ou transformado industrialmente.

Conxunto heteroxéneo de industrias que participan na produción, transformación, elaboración, acondicionamento e comercialización de produtos destinados á alimentación humana.

Ovopositor transformado nunha puga con capacidade para inocular veleno que presentan as femias de certos himenópteros.

acúleo.

Punta de ferro que se coloca nun dos cabos dunha aguillada para aplicar aos animais.

Rocha ou con agudo que sobresae no mar.

Aquilo que aguilloa a alguén.

1. Mestura de gases que forma a atmosfera terrestre. Nas capas baixas da atmosfera, o aire perfectamente seco ten a seguinte composición en volume: nitróxeno 78,084%, osíxeno 20,946%, argon 0,934%, dióxido de carbono 0,033%, outros gases raros 0,002%. Ademais destes compoñentes, o aire contén outros gases impurezas, coma o vapor de auga, ozono, amoniaco, hidrocarburos. O aire ten unha importancia vital, xa que o osíxeno que contén intervén na respiración das plantas e dos animais.

2. Nome xenérico dado antigamente aos gases.

O aire como medio, por oposición á terra e á auga.

ento de pouca intensidade.

1. Aparencia ou aspecto que posúe algo ou alguén con respecto a outro elemento ou persoa.

2. Actitude expresiva dunha calidade persoal ou emoción.

Estado de debilidade causado nunha persoa polo mal de ollo.

Aire que, tratado nun aparato ou instalación de acondicionamento do aire, presenta as condicións higroscópicas, térmicas e de depuración axeitadas para crear e manter nun habitáculo un ambiente de características predeterminadas.

...

Presentar algo como certo cando non o é.

Dicir mentiras para disfrazar a realidade.

Exclamación de orixe hebrea, que significa ‘cantemos himnos a Iavé’ e que expresa ledicia e agradecemento. Introduciuse na liturxia cristiá, fundamentalmente como resposta cantada a versículos dos salmos.

Berro de ledicia, de satisfacción, ao ver cumprida ou conseguida algunha cousa.

Estrofa que consta xeralmente de versos octosílabos pareados con rima consonante.