"van" (En toda a entrada)

Poñer a un nivel máis alto. Tm v pron.

Elevar algo a unha condición superior ou a un grao superior de intensidade.

Incrementar o prezo dalgunha cousa.

Construír algunha cousa que sobresae dunha superficie e que acada certa altura.

Incitar á rebelión.

Dispoñer follas ou pregos impresos e colocalos segundo unha orde para que poidan ser ligados.

Levantarse en rebelión.

Aplícase ao ácido de fórmula

Composto que se emprega como intermediario na síntese de colorantes.

Composto que se utiliza en medicina como axente antituberculoso, e industrialmente como conservante.

1. Afección profunda por unha persoa.

2. Adhesión intensa e desinteresada a unha cousa, a uns principios ou a mandatos semellantes.

Obxecto de amor, persoa estimada.

Inclinación ou afección profunda por unha persoa baseada na atracción sexual, pero que a miúdo produce outros sentimentos.

Expresión coa que se designa a concepción amorosa dominante na literatura medieval e que arranca coa primeira tradición lírica que se expresa en lingua vulgar, a poesía provenzal.

Amor que exclúe conscientemente a relación sexual.

Estima que ten alguén por si mesmo e o que leva a non deixar que ninguén se exceda con el.

1. Cortexar ou facer as beiras para obter o amor e os favores dunha persoa.

2. ...

aso de vidro de terracota, metal ou marfil, utilizado polos romanos.

1. Recipiente de vidro soprado destinado a conter unha dose individual de medicamento.

2. Cantidade de líquido que cabe nese recipiente.

Lesión elemental da pel que consiste nunha acumulación de líquido na epiderme que separa, levantándoa, a capa córnea das subxacentes.

Avultamento producido na superficie dun metal pola expansión dun gas contido nel.

1. Dilatación que, en determinados puntos, presentan algúns condutos.

2. Cada unha das vesículas que presentan certos equinodermos na base dos seus tentáculos ambulacrais.

Que vai en sentido contrario ao normal.

Aplícase aos peixes que, procedentes do mar, van reproducirse aos ríos ou ás lagoas litorais.

1. Relativo ou pertencente aos organismos anaerobios ou á anaerobiose.

2. ía catabólica en que a enerxía se obtén de compostos orgánicos en ausencia de osíxeno libre.

Aplícase aos motores que non utilizan o osíxeno como comburente e van provistos de depósitos de combustible e de comburente.

Capacidade dos músculos de soportar esforzos relativamente prolongados en condicións de débeda de osíxeno constante, de xeito que se activen funcións metabólicas musculares alternativas á respiración celular.