"Conti" (En toda a entrada)

aso pequeno de colo estreito, feito de vidro, porcelana ou metal, para conter líquidos ou pos.

1. Ampola de colo estreito, a miúdo con tapa, que serve como continente de líquidos ou pos.

2. aso provisto de dous tubos, onde un atravesa xusto o tapón, e o outro, que chega ata o fondo do vaso, serve para inxectar o gas que se vai disolver ou lavar, tratando de facer burbullas a través do líquido contido no vaso.

Unidade de medida do mercurio equivalente a 3,029 l.

Parte superior da cara, desde os arcos supraorbitais ata onde comeza a volta do cranio.

Parte dianteira ou lado visible de algo.

1. Parte dunha muralla comprendida entre dous bastións veciños.

2. Primeira fila das tropas formadas ou acampadas.

3. Espazo ao ancho ocupado por unha porción de tropa ou exército.

4. Extensión de terreo sobre a que se combate.

1. Límite dunha magmatización.

2. Límite dun metamorfismo.

3. ...

1. Acción especial, propia ou normal dun órgano ou dun aparato dun ser vivo.

2. Resultado da actividade dun órgano ou sistema.

3. fotosíntese.

1. Acción propia ou característica dunha facultade natural.

2. Acción propia dunha facultade psíquica ou dun proceso mental dentro da actividade total psicolóxica dun individuo, que constitúe un conxunto de operacións interdependentes.

Acción propia dunha máquina.

1. Acción que corresponde a unha persoa segundo o seu cargo, oficio, ou emprego.

2. ...

Condición de funcional.

Posición teórica fronte á arquitectura, do moble e do deseño, que fai da estrita adaptación da forma á finalidade da obra o principio de actuación do deseñador.

Corrente lingüística continuadora do estruturalismo que destaca o carácter instrumental da linguaxe e o papel dos falantes, considerando que a estrutura das linguas vén determinada polas funcións que lle dan os seus usuarios.

Teoría, iniciada por D. Armstrong e H. Putnam, que considera que a condición para estar nun estado mental vén dada polas relacións causais deste.

Teoría sociolóxica creada por Talcott Parsons que considera a sociedade como un sistema cun equilibrio estable onde as estruturas sociais posúen un carácter funcional.

Acción de fundir.

Industria ou establecemento onde se realiza a fundición de metais e aliaxes e se fai a coada dentro de moldes axeitados.

1. Técnica que se emprega en escultura e en ourivaría para a obtención de pezas metálicas, que poden ser macizas ou ocas.

2. Produto siderúrxico, non forxable, cun contido de C que pode variar entre o 1,9% e o 6,6%, con pequenas cantidades de Si e Mn e impurezas como P e S.

3. Procedemento para conformar metais a través da modelaxe do metal fundido, que se utiliza na fabricación de pezas de diversos metais.

Que pode suceder no futuro. Tm s m.

Que podería desempeñar un cargo que se indica. Tm s.

Futuro condicionado ou continxente na filosofía escolástica dos ss XVI e XVII, contraposto a futuro absoluto ou necesario.

1. Relativo ou pertencente á antiga rexión de Galacia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante da antiga rexión de Galacia.

1. Relativo ou pertencente ao pobo gálata.

2. Individuo do pobo gálata.

3. Pobo de orixe celta procedente dos Balcáns que se estableceu en Anatolia no s III a C. Derrotados polos romanos (189 a C) constituíron un estado autónomo pero fiel a Roma.

Fala celta do grupo continental xa desaparecida, que se documentaba no interior de Turquía.

1. Relativo ou pertencente a Francia ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Francia.

1. Relativo ou pertencente á Galia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante da Galia.

1. Relativo ou pertencente ao pobo galo.

2. Individuo do pobo galo.

3. Pobo celta de orixe indoeuropea que se estendeu no territorio comprendido entre o val do Po, no N de Italia e os Pireneos, ata a Bélxica actual. Foron sometidos paulatinamente polo Imperio Romano.

...

Lei de probabilidade da variable continua x, que ten como función de densidade f(x)=e -x x k-1 /Γ(k), onde 0<x<∞ e k>0.

1. Nome da terceira letra do alfabeto grego <γ >, en minúscula, e <Γ>, en maiúscula. Como signo numérico equivale a 3 (γ’) ou ben a 3.000 (,γ).

2. Símbolo que se emprega para designar a terceira estrela máis brillante dunha constelación.

3. Símbolo que se emprega para designar un ángulo.

4. Unidade de masa que se emprena na medida de masas de vitaminas que equivale a 0,001 mg.

5. Símbolo que se utiliza como prefixo co que se designa, no naftaleno, a posición 3 ou, en xeral, a posición seguinte á beta na nomenclatura orgánica non sistemática.

Función definida pola fórmula Γ(x)=∫ 0∞t (x-1) e -t dt, onde, se se considera Γ real, x ten que ser real e maior que cero.

Radiación electromagnética que se emite na desexcitación de determinados núcleos radioactivos. Os fotóns que a constitúen son dunha frecuencia superior á dos raios X.