"telo" (En toda a entrada)

1. Relativo ou pertencente á antiga rexión de Cantabria, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Cantabria.

1. Relativo ou pertencente ao pobo cántabro.

2. Individuo do pobo cántabro.

3. Grupo de pobos prerromanos establecidos na costa N da Península Ibérica, na zona montañosa da actual Comunidad Autónoma de Cantabria e na parte oriental de Asturias, que se caracterizaban pola súa forte oposición a Roma, que non conseguiu sometelos totalmente ata o 19 a C, tras as Guerras Cántabras.

Pan feito con ovo e azucre, que se adoita dar aos veciños que non asisten nin ao banquete nin á cerimonia relixiosa dunha voda.

Anaco dunha bola de pan, con codia, cortado polo canto.

1. Espazo do que se dispón no interior dalgunha cousa.

2. Propiedade de poder conter algo ata un límite determinado.

3. Número máximo de bits, caracteres, palabras ou outra unidade de medida que se poden almacenar nun dispositivo de memoria.

4. Número de individuos que pode manter unha área sen deteriorarse.

5. Cantidade de aire expulsado nunha expiración forzada.

Circunstancia ou calidade que posúen as persoas consistente en ser capaz de realizar algunha cousa.

1. Aptitude, disposición ou dotes intelectivos necesarios para realizar ou comprender algunha cousa.

2. Conxunto de aptitudes innatas ou adquiridas que un individuo pon en funcionamento para acadar un rendemento axeitado en calquera dos ámbitos da cultura.

3. ...

Instrumento idiófono de percusión directa constituído por un xogo de campás afinadas e dispostas para producir unha melodía ou un conxunto harmónico.

Peza instrumental inspirada na música do carillón.

Rexistro de órgano que consiste nunha serie de timbres que producen un son semellante ao das campás ao seren golpeados por uns martelos conectados coa metade dereita dun teclado.

Reloxo provisto dun conxunto de campás que producen unha melodía.

Persoa que ten como oficio o traballo da madeira.

Larva de certos coleópteros e himenópteros da familia dos sirícidos, que se alimenta de madeira.

Relativo ou pertencente a Castela ou aos seus habitantes.

Natural ou habitante de Castela.

Lingua románica, do subgrupo iberorrománico, orixinaria de Castela. É a lingua oficial de Arxentina, Colombia, Costa Rica, Cuba, Chile, Ecuador, España, Guatemala, Honduras, México, Nicaragua, Panamá,, República Dominicana, El Salvador, Uruguay e Venezuela. Comparte a oficialidade en Paraguay, Bolivia, Perú, Puerto Rico e Guinea Ecuatorial. Dentro do territorio español o castelán comparte o estatuto de lingua oficial nas comunidades autónomas de Galicia, Catalunya, València, Illes Balears, Nafarroa e Euskadi. Presenta como variedades dialectais o andaluz, o estremeño, o murciano, o canario e as variedades do castelán faladas en América.

Persoa que na época medieval tiña o goberno, a defensa e a xurisdición dun castelo en dominio útil e posesión inmediata, ben en nome do seu señor, no territorio dunha baronía, ou ben do soberano nos dominios reais.

Moeda de ouro que foi cuñada en Castela durante a Idade Media.

Señorío territorial dependente dun castelo que ten leis e xurisdición de seu.

Cargo de castelán.

Dereitos anexos ao cargo de castelán.

Obriga dos residentes dun castelo de traballar na construción e reparación do mesmo.