"Sofía" (En toda a entrada)

Doutrina da filosofía política que enxalza o bo rei e destaca a posición deste coma un pai benfeitor que trata os seus súbditos con amor.

Práctica desenvolvida no mundo helenístico e romano que consistía na doazón por parte de particulares de bens á colectividade.

1. Estado de quen sente gran satisfacción ou contento coas circunstancias da súa vida.

2. Fin último e ben supremo do home segundo a filosofía clásica. Segundo o eudemonismo, teoría representada por Aristóteles, acádase mediante a razón; segundo o estoicismo, representado por Zenón ou Séneca, mediante o dominio da dor e das paixóns; e segundo o hedonismo, pensamento defendido por Epicuro de Samos, mediante o pracer. Na filosofía moderna, o utilitarismo considera que os homes teñen sentimentos sociais e que se son satisfeitos son unha fonte de pracer.

Cousa, situación ou acontecemento que causa gran satisfacción e contento.

Relativo ou pertencente á filosofía.

Pedra que, segundo os alquimistas, tiña a propiedade de transformar os metais en ouro ou en prata e de alongar a vida, xa que nela estaban concentrados todos os poderes do espírito cósmico.

Razonar ou meditar sobre os problemas e cuestións da filosofía.

Facer reflexións ou un soliloquio sobre un tema transcendental.

Tese filosófica.

Razonamento científico ou estudo filosófico na filosofía de Aristóteles.

1. Ciencia universal que reflexiona dun xeito racional e crítico sobre a natureza do mundo, a xustificación da crenza e a condución da vida, e que dá lugar a un conxunto organizado de verdades que se refiren á esencia das cousas.

2. Disciplina filosófica que trata de establecer a xustificación e obxectividade do coñecemento científico.

3. Disciplina filosófica que trata de establecer a natureza da comprensión histórica, a significación ou propósito do proceso histórico, os factores fundamentais no seu desenvolvemento e cambio, a posibilidade de obxectividade no proceso histórico e o tipo de verdade que se adscribe ás interpretacións históricas.

4. Disciplina filosófica que trata de aclarar as relacións entre o pensamento e a fala, o papel do individuo e a comunidade nacional na construción da linguaxe, as orixes da linguaxe no tempo e no individuo e a estrutura das linguas particulares.

5. Disciplina filosófica que trata de analizar os conceptos ou principios centrais das relixións monoteístas occidentais.

Conxunto de sistemas, doutrinas, escolas e teorías do pensamento que se desenvolveron ao longo da historia e que se dividen en dous grandes ámbitos filosóficos, o occidental, enraizado na filosofía grega, e o oriental.

Forma de pensar ou de entender alguén o mundo e a vida.

Tranquilidade ou serenidade do ánimo ante as vicisitudes da vida.

Relativo ou pertencente á filosofía.

Reflexión crítica e sistematizada sobre os fundamentos, os límites e as orientacións dunha ciencia, disciplina ou dun ámbito do saber particular.

Falsa filosofía.

Abuso ou uso superficial que se fai dos principios ou dos termos propios da filosofía.

Persoa que se dedica á filosofía, que procura a verdade desde un punto de vista racional.

Persoa que sabe soportar ou afronta con serenidade as dificultades da vida.