"Peri" (En toda a entrada)

Capacidade natural do individuo para experimentar afectos.

Conxunto dos fenómenos afectivos.

Infundir ánimos ou valor para lograr un obxectivo.

Acometer unha empresa sen ter en conta os perigos que poida entrañar.

Empregar todos os esforzos, enerxías e capacidades na realización dunha empresa ou traballo.

Ímpeto ou valor co que se realiza unha acción determinada sen ter medo aos perigos ou ás dificultades que se poidan presentar.

Seguridade e firmeza que alguén ten de seu.

Experimentar a influencia das razas africanas e dos seus costumes, crenzas e arte.

olverse ou adaptarse aos costumes africanos.

Encarar un perigo ou calquera acción arriscada para intentar solucionala.

Facer fronte a alguén.

Causar algo ou alguén unha afronta a unha persoa.

Respirar mal ou con dificultade. Tm v pron.

Relativo ou pertencente aos agostiños, a santo Agostiño e á súa doutrina.

1. Membro dunha orde ou congregación agostiña.

2. Membro dunha congregación relixiosa fundada en 1845 polo pai de Alzon.

3. Membro da orde relixiosa xurdida a partir da reforma iniciada por Andrés Díaz en Nápoles en 1592. Une a vida contemplativa coa activa.

4. Membro dunha orde relixiosa xurdida como reforma dos cóengos en tempos da reforma gregoriana que recollía as experiencias dos monxes de San Rufo de Aviñón, fundada en 1309.

5. Membro da orde mendicante creada polo papa Alexandre IV (1256).

6. Membro dunha orde relixiosa xurdida como reforma da congregación dos ermitáns de santo Agostiño, na Provincia de Castela, presidida entón por frei Luís de León (1537-1591).

Planta herbácea perenne, da familia das brasicáceas, que presenta follas imperipinnadas, flores de cor branca dispostas en acios e froito en silicua. Emprégase para combater as lombrigas e o escorbuto.

Nome común co que se denominan as plantas dos xéneros Cardamine e Lepidium.

Que acaba en punta.

Aplícase á folla cando os seus bordos forman un ángulo agudo no ápice.

1. Aplícase ao fonema en que o seu segundo formante se manifesta cunha frecuencia elevada, superior, normalmente, aos 1.400 ciclos por segundo.

2. Aplícase ao fonema consonántico articulatoriamente constituído por dúas cavidades de resonancia bucal (/t/-/d/).

Son alto, dun número de vibracións por segundo maior ca os dos graves ou baixos.

Enfermidade que ten un curso relativamente rápido.

Palabra en que a sílaba tónica é a última.

1. Ave de rapina que pertence principalmente aos xéneros Hieraetus Aquila, Haliaetus, Pithecophaga, Circaetus e Pandion. É de grandes dimensións, cun bico forte e curvado, a cabeza prominente e cuberta de plumas, coas patas curtas con plumas ata o comezo dos dedos, e as garras moi fortes. As ás son longas e voan a grande altura.

2. Aguia da familia dos accipítridos, de plumaxe castaña e co píleo, a caluga e os ombreiros dun branco amarelado.

3. Aguia da familia dos pandiónidos, de plumaxe contrastada entre a parte superior escura e a inferior branca. Na cabeza presenta unha pequena curupela e un anteface negro.

4. Aguia da familia dos accipítridos, coa parte inferior da plumaxe escura nas ás e branca no peito.

5. Aguia da familia dos accipítridos, de plumaxe escura con dourados na cabeza e na caluga.

Denominación alquimista de diversas substancias, especialmente das sublimadas como o cloruro mercurioso ou o cloruro amónico.