"Parr" (En toda a entrada)

Acción de divertir ou divertirse.

Cousa que divirte.

Calidade de divertido.

Operación que divirte ou desvia a atención do inimigo.

Que se encarga de administrar os bens temporais en certos establecementos ou institucións. Tm s.

1. Eclesiástico que fai as funcións de reitor dunha parroquia, en ausencia deste.

2. Persoa que ten ao seu cargo a administración dos bens eclesiásticos e, moi especialmente, os do bispado.

Persoa que administraba os bens dun demente ou dun pródigo.

emparrar.

Armazón feita con arames, paus ou outro material, que sostén unha videira ou unha planta rubideira.

Conxunto formado pola armazón e a planta.

escusar.

Que é inútil para o fin que se desexa.

Tributario que se escusaba de pagar ao señor ou ao rei, xa que se pagaba directamente á persoa ou comunidade á que se lle concedera o privilexio.

Labrego escollido polo rei para que lle cobrase e pagase os décimos.

Dereito que tiña a Facenda Real para escoller, entre as casas dunha parroquia, a casa que pagaría o décimo ao rei en vez da Igrexa.

Cantidade que as casas do décimo rendían.

Tribunal en que se resolvían os preitos relacionados coas casas do décimo.

Imposto concedido polo papa á monarquía hispánica (1567), en substitución da cruzada, que se aboliu en 1851.

Gromo novo e comestible da esparragueira.

esparragueira.

Planta herbácea perenne do xénero Asparagus, pertencente á familia das liliáceas. Presenta raíces tuberosas, talos estriados, pólas modificadas en cladodios filiformes ou escamiformes e follas reducidas a escamas. As flores son actinomorfas, unisexuais, hermafroditas ou polígamas, con pedicelos articulados e aparecen solitarias ou en umbelas ou acios. A planta renóvase a partir de gromos, denominados espárragos.

Lugar en que se cultivan espárragos.

Adubar as sardiñas, unha vez lañadas, con pemento, tomate e cebola, para asalas despois entre follas de parra.

Tirar ao chan.

Abrir moito as pernas.

Caer ao chan tendido ao longo.

Poñerse ás carranchas.