"1" (En toda a entrada)

1. Relativo ou pertencente ao pobo ainu ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo ainu.

3. Pobo de Asia oriental que habita en diversas illas setentrionais de Xapón.

4. Lingua que fala o pobo ainu. As investigacións toponímicas evidenciaron que era a lingua autóctona do arquipélago xaponés ata a chegada dos grupos continentais.

Grupo humano leucodermo que se localiza na parte meridional da illa de Sakhalin e setentrional da illa de Hokkaido. A orixe desta raza aínda non é segura; trátase dun grupo leucodermo illado en medio de grupos xantodermos. Os datos arqueolóxicos permiten remontar a historia dos ainu a uns 12.000 anos como mínimo, aínda que non permiten resolver a cuestión das orixes.

1. Mestura de gases que forma a atmosfera terrestre. Nas capas baixas da atmosfera, o aire perfectamente seco ten a seguinte composición en volume: nitróxeno 78,084%, osíxeno 20,946%, argon 0,934%, dióxido de carbono 0,033%, outros gases raros 0,002%. Ademais destes compoñentes, o aire contén outros gases impurezas, coma o vapor de auga, ozono, amoniaco, hidrocarburos. O aire ten unha importancia vital, xa que o osíxeno que contén intervén na respiración das plantas e dos animais.

2. Nome xenérico dado antigamente aos gases.

O aire como medio, por oposición á terra e á auga.

ento de pouca intensidade.

1. Aparencia ou aspecto que posúe algo ou alguén con respecto a outro elemento ou persoa.

2. Actitude expresiva dunha calidade persoal ou emoción.

Estado de debilidade causado nunha persoa polo mal de ollo.

Aire que, tratado nun aparato ou instalación de acondicionamento do aire, presenta as condicións higroscópicas, térmicas e de depuración axeitadas para crear e manter nun habitáculo un ambiente de características predeterminadas.

...

Relativo ou pertencente aos aiúbidas.

Membro da dinastía aiíbida.

Dinastía musulmá iniciada en 1171 por Salãh al-Dĩn ibn Ayyũb (Saladino), visir do derradeiro califa fatimita de Exipto.

1 escorpión.

Nome xenérico de eirugas grandes e peludas.

Relativo ou pertencente aos alamanos ou á súa lingua.

Individuo do pobo alamano.

Antigo pobo guerreiro integrado por tribos xermánicas que foi expulsados da zona de Brandenburgo no 178 por gots (godos) e eslavos e se estableceron na rexión do Main e á dereita do Rin.

Grupo de dialectos do altoalemán que se fala en Suíza, en Alsacia, en Vorarlberg, na metade sur de Baden, en Württemberg, agás a zona setentrional, e na Suabia bavaresa.

1. Relativo ou pertencente á dinastía alauita.

2. Membro da dinastía alauita.

3. Dinastía de xerifes marroquís de Tafilelt, fundada por Mawlāy al-Rašid (1660-1672).

Nome dado polos franceses aos habitantes de Siria, cando foi ocupada por Francia (1924).

Que depende dun acontecemento incerto ou dunha continxencia.

ariable que pode recibir diversos valores numéricos que dependen do azar.

Movemento vangardista na creación musical posterior a 1960 baseado na improvisación a partir de composicións escritas con novas grafías e nas que intervén en grande medida o azar.

Árbore do xénero Larix, da familia das pináceas, de acículas caducas, dispostas en verticilos sobre os braquiblastos.

Árbore da familia das pináceas que se caracteriza por ter de 30 a 40 acículas por roseta.

Alerce da familia das pináceas que presenta de 15 a 30 acículas por roseta.

Alerce da familia das pináceas que se caracteriza por ter as escamas das piñas viradas cara a fóra.

1. Cada un dos apéndices que posúen os peixes, que ás veces teñen unha función locomotora, pero sempre estabilizadora, compensadora e de temón.

2. Apéndice doutros animais acuáticos semellante á aleta dos peixes.

Calzado de goma en forma de pa que usan as persoas para impulsarse ao nadar ou ao bucear.

Peza ou parte dun obxecto que sobresae a xeito de á.

1. Saínte de certas bombas de aviación que as estabiliza na súa traxectoria.

2. Peza das armas Mauser que serve para pousala en situación de seguridade, de desmontaxe ou de tiro.

Cada unha das paredes que nas pontes e sumidoiros serven para conter as terras e guiar as augas.

1. ...

erso polirrítmico formado por dous hemistiquios que, segundo as leis da métrica catalá, francesa e inglesa, é de 12 sílabas; segundo as métricas castelá e italiana resulta de 14. Tm adx.

Liña de limitación da soberanía castelá das terras americanas, establecida polo papa Alexandre VI pola bula Inter coetera.