"ECL" (En toda a entrada)

Xeito de proceder ou obrar para conseguir un resultado.

1. Conxunto de regras que determinan a actuación por trámites xudiciais ou administrativos para a consecución dun fin.

2. Concatenación lóxica dos actos efectuados nun proceso, ben polas partes, ben polo tribunal.

3. Conxunto de actos ou trámites a través dos que se produce a vontade administrativa para o cumprimento dun fin de interese público.

4. Recurso seguido ante a xurisdición contencioso-administrativa sobre as pretensións presentadas con relación aos actos da administración pública suxeitos ao dereito administrativo e ás disposicións de categoría inferior á de lei.

5. Obrigación que teñen os xuíces de tomar a iniciativa nalgúns asuntos civís ou criminais.

6. Procedemento para a tramitación e resolución das reclamacións sobre actos de xestión, inspección e recadación tributaria.

1. Grupo de eclesiásticos e fieis que desfilan solemnemente, acompañando unha imaxe, unha reliquia ou un personaxe.

2. Conxunto de persoas, animais ou cousas que avanzan ordenadamente.

Acción pola que o Espírito Santo, na doutrina trinitaria, procede do Pai e do Fillo.

Anunciar algo publicamente para que sexa coñecido por todos.

Declarar a alguén en público posuidor dun cargo ou título.

Manifestar ao exterior por medio dalgún signo.

Conseguir alguén un título ou cargo.

Declarar abertamente alguén a súa adhesión a unha doutrina.

Exercer unha profesión, cargo ou actividade.

Ter un determinado sentimento cara a alguén ou algo.

1. Pronunciar os votos nunha orde relixiosa.

2. Entrar a formar parte dunha orde relixiosa.

prohibir.

Que non está permitido pola lei ou por outra autoridade.

Froito da árbore da vida, que Adán e Eva tiñan prohibido comer.

Obras condenadas polas autoridades eclesiásticas que constaban no Índice de libros prohibidos, suprimido por Paulo VI (1963-1978).

Días en que a Igrexa prohibe comer carne ou impartir a bendición nupcial solemne, durante o advento e a coresma.

Que promove ou que dá o primeiro pulo a unha cousa. Tm s.

Que promove ou financia algo. Tm s.

Substancia que aumenta de forma considerable a actividade dun catalizador determinado.

Segmento de ADN dun operón situado entre un xene operador e o primeiro xene estrutural, que constitúe o punto de recoñecemento e de partida do ARN-polimerase.

Consultor que nos procesos de canonización ten por misión a tutela dos intereses públicos da Igrexa para que non sexa declarada santa unha persoa da que non estean probadas as súas virtudes heroicas e os milagres.

proscribir.

Que estivo desterrado nun territorio. Tm s, referido a persoa.

Que está prohibido.

Malfeitor que, na Idade Media, estaba reclamado para presentarse diante da corte xudicial ou constituírse preso.

Acción e efecto de protestar.

Reclamación formal contra un acto ou unha medida que se considera ilexítimo.

Documento onde consta a protesta.

Protesta levada a cabo por diferentes reformadores contra Carlos V na Dieta de Espira (s XVI), que orixinou o nome de protestantes.

Oficial de diversas chancelarías reais medievais, encargado do rexistro de documentos oficiais e a da custodia dos selos.

Notario papal encargado de redactar a crónica eclesiástica.

1. Unidade administrativa territorial de primeiro grao propia de moitos estados.

2. Territorio sometido á xurisdición dun maxistrado romano na Antiga Roma, que correspondía aos termos xenéricos de rexión, nación.

3. Conxunto de mosteiros ou conventos de cada unha das ordes relixiosas que ocupan un territorio e que dependen dun mesmo superior ou provincial.

4. Circunscrición territorial máis ampla das circunscricións eclesiásticas, constituída por un grupo de dioceses, territorialmente contiguas, e administrada por un arcebispo ou metropolitano.

5. Circunscrición territorial propia de ordes e congregacións relixiosas, máis grandes ca as divisións administrativas dos estados.

División fitoxeográfica inferior á rexión, en que abundan os endemismos a escala de xénero e especie.

Rexión natural onde as rochas correspondentes a determinados ciclos de actividade ígnea se caracterizan individual e colectivamente pola súa composición química e mineralóxica, pola súa textura e estrutura, pola xénese, polas alteracións e por todo aquilo que indique comunidade de orixe e analoxía de evolución.