"miso" (En toda a entrada)

1. Facer que unha persoa ou animal atenda ou acuda ao pronunciar o seu nome en voz alta ou facer ruídos e acenos.

2. Comunicarse ou tentar comunicarse con alguén a través do teléfono.

3. Facer, utilizando o medio establecido para ese fin, que unha persoa acuda a un lugar determinado.

4. Accionar o botón que pon en funcionamento o mecanismo dun ascensor.

Pedirlle axuda a alguén.

1. Aplicar un nome ou un sobrenome a alguén ou a algo.

2. Aplicar a alguén un cualificativo que exprese algún tipo de sentimento.

Guiar un animal de tiro polo lugar axeitado.

...

Forma átona do pronome persoal de segunda persoa de singular en función de complemento indirecto que equivale a ‘a ti’.

Forma que se emprega como reforzo da expresión, sen realizar ningunha función sintáctica, para implicar o receptor que non participa nos feitos que se expresan pero que o emisor si quere que o faga ficticiamente. OBS: Contrae coas formas personais átonas de complemento directo: cho, cha, chos, chas.

Que se realiza ou se produce de forma oculta, sen permiso das autoridades ou á marxe da lei.

Aplícase ao escrito, impreso ou publicación que non cumpre os requisitos legais e que se distribúe ás agachadas das autoridades gobernativas.

Casamento que se celebra sen a presenza de sacerdote nin de testemuñas.

Poñer adecuadamente unha parte do corpo, xeralmente os dedos ou as man, para suxeitar ou soster unha determinada cousa.

Apoderarse de algo alleo, sen permiso do dono, para usalo ou roubalo.

Facer a colleita dos froitos da terra.

1. Alcanzar a alguén ou algo.

2. Alcanzar e apresar a alguén ou algunha cousa que se persegue.

3. Capturar animais que están en liberdade.

4. Alcanzar algo que se move a alguén e bater contra el.

1. Atopar a alguén en certa forma.

2. ...

Acción de comisar.

1. Pena xurídica de confiscación de bens, aplicada polo fisco ás mercadorías prohibidas ou de contrabando.

2. Pena accesoria ou medida cautelar imposta ao autor dun delito, que consiste na perda ou retención dos instrumentos empregados no feito delituoso ou dos efectos resultantes do acto ilícito.

Conxunto de bens ou xéneros comisados.

Que é obrigatorio ou válido por un certo tempo, ou aprazado para unha data determinada.

Facultade outorgada ao vendedor no contrato de compravenda para rescindir o contrato e recuperar a cousa vendida en caso de que o comprador non realice o pagamento dentro do prazo estipulado.

Acción, efecto ou xeito de compoñer(se) ou de compor(se).

1. Aquilo que se compón.

2. Obra artística musical ou literaria.

Proporción dos distintos elementos que forman parte dun composto ou dunha mestura.

Disposición, nunha determinada obra, de figuras, cores, volumes, formas ou outros elementos.

Parte do estudo da música que versa sobre as regras para compoñer.

Unión de dous ou máis elementos constitutivos que existen previamente como palabras na lingua, e que forman unha palabra nova cun significado conceptual propio e autónomo.

Conxunto de operacións necesarias para levar a cabo a reprodución dun texto sobre un soporte apto para imprimilo.

1. ...

1. Pór a alguén ou algo nun compromiso.

2. Mesturar a alguén en algo, deixándoo nunha situación crítica ou ligándoo aos propios intereses.

1. Acordar algo dúas ou máis persoas.

2. Prometer en matrimonio. Tm v pron.

1. Pór en perigo algunha cousa.

2. Poñer o honor ou a palabra como garantía de algo.

Sentirse obrigado a algo por unha promesa.