"URA" (En toda a entrada)

Desviación do que está considerado como normal ou natural por un sistema moral establecido.

Singularidade que se presenta cando os valores obtidos dun conxunto de observacións dunha magnitude distan do valor medio obtido co total das observacións.

Distorsión da cor ou da forma nunha imaxe fotográfica causada por un obxectivo.

1. Discrepancia, nun sistema óptico, entre a imaxe real e a preeditada polas fórmulas habituais.

2. Aberración dos sistemas dióptricos (lentes) que proxecta unha coloración ou irisación nos bordos da imaxe.

3. Aberración que ten a súa orixe na forma da superficie do dióptrico ou na maneira de incidir o feixe luminoso sobre o dióptrico.

4. Alteración que experimenta a frecuencia das ondas sonoras cando o punto emisor se achega ou se afasta do receptor.

Anomalía no número ou na estrutura normal dos cromosomas.

Fenómeno polo que a dirección aparente en que se ve un astro é diferente da dirección real.

Que se desvía do tipo ordinario.

Que ten unha configuración anormal, referido a un órgano.

abrir.

Que sufriu abertura.

Que permite o paso.

Que non presenta obstáculos.

Que está falto de protección ou defensa.

Que se pode utilizar ou é de uso libre.

Que se comunica co exterior.

Que presenta unha fendedura.

1. Que manifesta unha actitude comprensiva e receptiva fronte a situacións ou criterios diversos.

2. ...

Acción e efecto de abrir ou abrirse.

Separación entre dúas cousas próximas ou entre dúas partes dunha mesma cousa.

Espazo baleiro ou desocupado, situado nunha parede ou construción, que dá paso a un lugar ou permite a entrada da luz.

Treito articulatorio que se refire á distancia intermaxilar ou linguopalatal e que se emprega como característica relevante para cualificar os fonemas dunha lingua segundo o seu modo de articulación.

Poro xerminativo dos grans de pole por onde xorde o tubo polínico.

Magnitude que mide a dimensión dos feixes de luz que penetran nun instrumento óptico.

Grao de diverxencia dos costados dun ángulo.

Árbore da subfamilia das abietoideas que pertence aos xéneros Abies, Picea, Pseudotsuga ou Tsuga. Caracterízase por ter acículas perennes, presentes só nos macroblastos.

Árbore da subfamilia das abietoideas, de cortiza branco agrisada, acículas fendidas no ápice e piñas ergueitas que se desfán ao madurar. É propia das montañas do S e centro de Europa.

Árbore da subfamilia das abietoideas, de cortiza agrisada e piñas ergueitas.

Árbore da subfamilia das abieotideas, de piñas pendurantes con brácteas en que sobresaen tres dentes anchos.

1. Estreitar ou dar forma a algunha cousa ata sacarlle punta ou bico.

2. Rematar en punta a parte superior dun palleiro.

Acción de amorear terra ao redor do talo das plantas ao mesmo tempo que se van arrincando as consideradas malas herbas.

Tocar co bico.

Facer unha cortadela nunha árbore.

Furar un pito o ovo que o envolve para saír á vida.

Determinar marcas de orientación no mar coa axuda das estrelas e dos accidentes xeográficos da costa.