"Rel" (En toda a entrada)

Peza do arado de pau que está situada ao carón da rella que serve para facer máis ancho o suco e virar ou voltear a terra.

Articulación do cuxo situada entre a parte inferior da pata e a superior da cana.

Arbusto caducifolio, da familia das betuláceas, de cortiza agrisada. As follas son arredondadas ou ovadas, acuminadas e dobremente serradas e os froitos son noces que aparecen en grupos sobre un curto pedúnculo.

Planta herbácea rizomatosa, da familia das asteráceas, que presenta follas basais enteiras e glabras, capítulos florais illados con lígulas amarelas e froito en aquenio.

Insecto da orde dos himenópteros con dous pares de ás, transparentes e con poucas veas, e  unha glosa moi longa especializada na succión de néctar. Aliméntanse de pole e do mel que elaboran.

Abella do xénero Prosopis, de cor negra e cara amarela e de vida solitaria.

Abella que se domestica para obter mel.

Relativo ou pertencente ás abellas.

Persoa que coida as colmeas ou que se dedica á cría das abellas.

Niño construído polas abellas.

Gran cantidade de abellas que non forman un enxame.

Lugar ao descuberto.

Pequeno intervalo de tempo en que deixa de chover.

Relaxación dun tendón producida por un esforzo 1excesivo.

Suco destinado ao rego dos campos.

abrir.

Que sufriu abertura.

Que permite o paso.

Que non presenta obstáculos.

Que está falto de protección ou defensa.

Que se pode utilizar ou é de uso libre.

Que se comunica co exterior.

Que presenta unha fendedura.

1. Que manifesta unha actitude comprensiva e receptiva fronte a situacións ou criterios diversos.

2. ...

Acción e efecto de abrir ou abrirse.

Separación entre dúas cousas próximas ou entre dúas partes dunha mesma cousa.

Espazo baleiro ou desocupado, situado nunha parede ou construción, que dá paso a un lugar ou permite a entrada da luz.

Treito articulatorio que se refire á distancia intermaxilar ou linguopalatal e que se emprega como característica relevante para cualificar os fonemas dunha lingua segundo o seu modo de articulación.

Poro xerminativo dos grans de pole por onde xorde o tubo polínico.

Magnitude que mide a dimensión dos feixes de luz que penetran nun instrumento óptico.

Grao de diverxencia dos costados dun ángulo.