"Concord" (En toda a entrada)

Pronome persoal tónico de terceira persoa que funciona como suxeito, complemento tras preposición ou segundo termo da comparación.

Forma de tratamento situada entre a de cortesía (vostede) e a de familiaridade (ti).

Forma pronominal que ten un uso redundante referida a un suxeito xa expreso ou sen expresar.

1. Forma invariable que pode presentar diversos usos ou matices e é substituto na lingua actual do antigo pronome elo.

2. Forma pleonástica, referida a un substantivo co que non mantén concordancia.

3. Forma que ten como referente un infinitivo, unha cláusula ou un contexto e ten valor anafórico ou catafórico.

4. Forma que se usa como reforzo interrogativo.

5. Forma que é o suxeito gramatical de verbos unipersoais.

6. Forma expletiva que serve de apoio á narración, e que pode equivaler a a cousa é que, o asunto foi que. OBS:Contrae coas preposicións en e de, dando lugar ás formas: nel(es), nela(s) e del(es), dela(s).

...

Calidade de liberal, especialmente en economía ou política.

Doutrina e sistema que defende a liberdade política e económica. Parte do recoñecemento da liberdade como un dereito para todos os homes, pero o sentido preciso do termo cambia segundo o terreo específico ao que se refire e modificouse considerablemente ao longo do tempo.

Doutrina e sistema económico que se basean na convicción de que a liberdade dos comportamentos individuais garanten unha produción óptima co mínimo custo. Defende que o afán de ganancia e o espírito de competencia individual concordan cos intereses necesarios para o bo funcionamento da economía, e oponse ao control por parte do Estado, que debe limitarse a asegurar a liberdade de contratación, o cumprimento da lei, e favorecer o libre xogo dos mecanismos do mercado.

Calidade de paralelo.

Correspondencia ou concordancia por semellanza entre dúas persoas ou cousas.

Recurso literario que consiste na repetición dunha estrutura semántica ou sintáctica con pequenas variacións.

Doutrina que nega toda relación causal entre materia e espírito e afirma a independencia e coincidencia dos fenómenos propios da realidade física e dos que pertencen ao ámbito psíquico.

Consentimento do poder civil a unha disposición ou promulgación da autoridade eclesiástica, nos países en que as relacións entre a Igrexa e o Estado se rexen por normas concordatorias.

Consentimento que un estado dá a outro, co que acepta como persoa grata o representante diplomático que este quere enviarlle.

Fórmula de adhesión ou voto positivo nun concilio.

Concordancia total ou parcial de fonemas entre dúas ou máis palabras a partir da última vogal acentuada, en dous ou máis versos ou unidades rítimicas.

Rima dos versos que repiten todas as vogais a partir da última acentuada.

Rima dos versos que repiten todos os sons desde a última vogal acentuada.

Figura que consiste en tomar unha palabra no seu sentido propio e figurado ao mesmo tempo.

Figura de construción que consiste en romper a concordancia das regras gramaticais e atender á concordancia de sentido.

suxeitar.

Que está collido ou agarrado con forza.

Que está sometido ao poder ou ao efecto de algo ou alguén.

1. Persoa á que se quere facer referencia dunha maneira imprecisa.

2. Ente concibido como substancia, consciente e principio de acción, onde a realidade se fai coñecida.

Titular dun órgano administrativo que actúa en interese da administración.

1. Función sintáctica que desempeña un substantivo, pronome ou sintagma nominal en concordancia co verbo, que indica quen realiza ou que cousa orixina a acción do verbo.

2. Elemento ou conxunto de elementos lingüísticos que, nunha oración, desempeñan a función de suxeito.

...