"9" (En toda a entrada)

1. Mestura de gases que forma a atmosfera terrestre. Nas capas baixas da atmosfera, o aire perfectamente seco ten a seguinte composición en volume: nitróxeno 78,084%, osíxeno 20,946%, argon 0,934%, dióxido de carbono 0,033%, outros gases raros 0,002%. Ademais destes compoñentes, o aire contén outros gases impurezas, coma o vapor de auga, ozono, amoniaco, hidrocarburos. O aire ten unha importancia vital, xa que o osíxeno que contén intervén na respiración das plantas e dos animais.

2. Nome xenérico dado antigamente aos gases.

O aire como medio, por oposición á terra e á auga.

ento de pouca intensidade.

1. Aparencia ou aspecto que posúe algo ou alguén con respecto a outro elemento ou persoa.

2. Actitude expresiva dunha calidade persoal ou emoción.

Estado de debilidade causado nunha persoa polo mal de ollo.

Aire que, tratado nun aparato ou instalación de acondicionamento do aire, presenta as condicións higroscópicas, térmicas e de depuración axeitadas para crear e manter nun habitáculo un ambiente de características predeterminadas.

...

Relativo ou pertencente aos aiúbidas.

Membro da dinastía aiíbida.

Dinastía musulmá iniciada en 1171 por Salãh al-Dĩn ibn Ayyũb (Saladino), visir do derradeiro califa fatimita de Exipto.

1. Relativo ou pertencente á dinastía alauita.

2. Membro da dinastía alauita.

3. Dinastía de xerifes marroquís de Tafilelt, fundada por Mawlāy al-Rašid (1660-1672).

Nome dado polos franceses aos habitantes de Siria, cando foi ocupada por Francia (1924).

Acción e efecto de alcoholizar ou alcoholizarse.

Inxección de alcohol de 90° con fins terapéuticos.

Designación xenérica dos β-hidroxialdehidos, substancias pouco estables, coas propiedades dos aldehidos e dos alcohois.

Derivado do acetaldehido empregado na síntese de acelerantes de vulcanización e de antioxidantes para o caucho.

Que depende dun acontecemento incerto ou dunha continxencia.

ariable que pode recibir diversos valores numéricos que dependen do azar.

Movemento vangardista na creación musical posterior a 1960 baseado na improvisación a partir de composicións escritas con novas grafías e nas que intervén en grande medida o azar.

Nome da primeira letra do alfabeto grego (α, A).

Símbolo empregado para designar a estrela máis brillante (ou unha das máis brillantes) dunha constelación.

Forma prefixada co que se designan certas posicións ou configuracións das moléculas, ou certos isómeros.

α

Segundo o libro da Apocalipse representa a Xesucristo, considerado Principio (alfa) e Fin (omega) da creación.

O principio e o fin.

α