"MIT" (En toda a entrada)

1. Zona de unión entre dúas partes ríxidas do esqueleto dun animal que lle dá mobilidade. As articulacións óseas están constituídas principalmente por superficies articulares, partes dos ósos que están en contacto; cartilaxes articulares, que recobren as superficies articulares; ligamentos articulares, cápsula articular ou sinovial, que segrega a sinovia que a lubrifica.

2. Articulación do calcaño e do astrágalo humano co tarso.

3. Articulación alantoodontoidal humana.

4. Articulación tarsometatarsiana do ser humano.

Nó ben diferenciado que separa dous segmentos dun órgano vexetal.

Unión móbil entre dúas pezas que lles permite un desprazamento angular recíproco, a transmisión de esforzos de tracción ou compresión, pero non pares de torsión.

Acción de enunciar en artigos separados.

Posición e movementos dos órganos da fala na emisión de cadeas fónicas identificables e significativas respecto ao repouso relativo.

Emisión dos diversos sons dun fragmento musical de maneira que se poidan percibir diferenciados.

1. Xuntar dúas partes ou pezas deixando un xogo determinado que permite o movemento.

2. Unir varias partes dun todo xeralmente de forma funcional.

Expoñer en forma de artigos para unha maior claridade.

Expoñer probas nun xuízo mediante artigos.

Producir sons lingüísticos mediante os órganos da voz.

Producir sons, coa voz ou cun instrumento, de forma clara e precisa.

Acción e efecto de asegurar.

Forma de tutela xurídica que comporta a adopción de determinadas medidas permitidas pola lei en previsión de futuros danos ou prexuízos que poida sufrir o ben xurídico asegurado.

Armazón formada por dous paus atravesados en forma de X.

1. Conxunto de dúas ou máis pas que se entrecruzan nas súas zonas centrais.

2. Cada unha destas pas.

Mecanismo propio dos muíños de vento en forma de X, composto por lenzos ao xeito de velas, que permite o movemento da roda.

Cruz en forma de X que levaban os penitenciarios da Inquisición.

Punto de intersección de dúas vetas de mineral.

Ciencia que estuda a posición, os movementos, a natureza, a estrutura e a evolución, individual ou colectiva, de todos os corpos celestes.

Denominación que designa a parte da astrometría que se ocupa da determinación da posición dos astros e do observador.

Rama da astronomía que se limita a describir os corpos celestes e a explicar superficialmente os fenómenos astronómicos.

Parte da astrometría que se ocupa do cálculo da posición dos astros e do observador.

Parte da astrometría que se ocupa dos problemas da navegación astronómica.

Estudo e descrición do movemento dos corpos celestes a partir da mecánica celeste.

Emitir asubios.

Producir o vento un son agudo.

Censurar unha acción cun son agudo.