"Fer" (En toda a entrada)

Pau longo cunha punta de ferro no extremo, que se utiliza para aguilloar os animais.

ara con forma de áncora nun dos seus extremos coa que os labradores separan a terra que queda pegada á rella do arado.

Ovopositor transformado nunha puga con capacidade para inocular veleno que presentan as femias de certos himenópteros.

acúleo.

Punta de ferro que se coloca nun dos cabos dunha aguillada para aplicar aos animais.

Rocha ou con agudo que sobresae no mar.

Aquilo que aguilloa a alguén.

Relativo ou pertencente aos aguis ou á súa lingua.

Individuo do pobo agul.

Grupo diferenciado do pobo lezguio que habita no curso alto do Kurakh, ao S do Daguestán.

Lingua caucásica que falan os aguis.

Barriña de metal ou doutra materia dura, acabada en punta.

1. Barra pequena, fina e longa, normalmente de metal, rematada en punta nun extremo e cun burato no outro polo que se fai pasar o fío, usada para coser e bordar.

2. Peza metálica alongada acabada en gancho e provista de medios para cerrar o que serve para formar a malla nas máquinas de fabricación de xéneros de punto.

1. Peixe da familia dos belónidos, de corpo alongado e moderadamente comprimido, de cor prateada e verdosa no lombo, coas mandíbulas prolongadas nun bico agudo e dentado, as aletas dorsal e anal moi posteriores e a caudal en forma de furca pronunciada.

2. Nome que reciben algunhas especies de peixes da familia dos singnátidos, de aspecto semellante ao cabaliño de mar pero co corpo estirado.

Picor ou sabor acedo que teñen algúns viños, especialmente os novos

Acabamento rematado en punta, cuberta cónica ou piramidal de gran pendente, nunha construción.

1. ...

Indica que a acción ou estado referidos polo verbo se está a realizar ou efectuar no intre en que se fala ou do que se fala.

Expresión utilizada para exaltar o valor dunha calidade nunha comparación.

Expresión que indica inclusión ou suma dentro dun conxunto de elementos.

Seguido de xerundio ou da preposición con máis infinitivo significa o mesmo que aínda que.

1. Mestura de gases que forma a atmosfera terrestre. Nas capas baixas da atmosfera, o aire perfectamente seco ten a seguinte composición en volume: nitróxeno 78,084%, osíxeno 20,946%, argon 0,934%, dióxido de carbono 0,033%, outros gases raros 0,002%. Ademais destes compoñentes, o aire contén outros gases impurezas, coma o vapor de auga, ozono, amoniaco, hidrocarburos. O aire ten unha importancia vital, xa que o osíxeno que contén intervén na respiración das plantas e dos animais.

2. Nome xenérico dado antigamente aos gases.

O aire como medio, por oposición á terra e á auga.

ento de pouca intensidade.

1. Aparencia ou aspecto que posúe algo ou alguén con respecto a outro elemento ou persoa.

2. Actitude expresiva dunha calidade persoal ou emoción.

Estado de debilidade causado nunha persoa polo mal de ollo.

Aire que, tratado nun aparato ou instalación de acondicionamento do aire, presenta as condicións higroscópicas, térmicas e de depuración axeitadas para crear e manter nun habitáculo un ambiente de características predeterminadas.

...

Exposición dun medio á acción física ou química do aire.

1. Exposición á acción química do aire.

2. Impregnación de aire.

3. Saturación dun líquido con aire.

Acción e efecto de facer penetrar nos poros do solo o aire preciso para a súa fertilidade.

ento que dura pouco tempo.

Golpe forte de aire.

Enfermidade ou influxo maligno que afecta sobre todo aos nenos polo contacto con certos animais especialmente os réptiles, persoas e lugares como cemiterios.

airear.

Referido ao lugar onde o aire circula libremente.

Ferramenta agrícola formada por unha lámina de ferro, coa parte inferior cortante, que vai unida a un mango de madeira a través dun burato, e que se emprega para cavar e remexer a terra.

Peza longa de pedra puída e corte simple caracterizada por ser máis longas ca grosas.