"Constant" (En toda a entrada)

Calidade de semellante.

Aquilo que fai que unha cousa sexa semellante a outra.

Transformación xeométrica T de O n en O n tal que a distancia entre as imaxes de dous puntos calquera é igual á distancia entre estes dous puntos multiplicada por unha cantidade constante positiva denominada razón da semellanza.

Correspondencia entre os efectos causados por todas as forzas que actúan sobre o modelo de laboratorio e os causados por todas as forzas correspondentes que actuarían sobre o modelo a escala real.

teoría de modelos.

Moeda romana de bronce que equivale á metade do ás.

Moeda de ouro posterior á reforma de Constantino, que equivale á metade do solidus.

1. Que é semellante a un seo.

2. Tipo de vaso sanguíneo terminal con túnica endotelial completa e sen túnica adventicia.

Curva que ten como ecuación xeral f(x) = Asen (Bx), onde A e B son constantes.

1. Acción de resolver un problema ou unha cuestión.

2. Aquilo que resolve un problema ou unha cuestión.

Resultado dun problema ou dunha operación matemática.

1. Acción de disolver unha substancia nun líquido.

2. Mestura en que os compoñentes, soluto e disolvente, se distribúen homoxeneamente en todo o sistema.

1. Fenómeno que ocorre nunha aliaxe cando os metais que se engaden ao metal principal forman, con este, unha masa onde se mesturan os diferentes compoñentes, que non cambian de natureza.

2. Mestura sólida homoxénea a escala molecular de dúas ou máis substancias.

...

1. Especie de espantallo formado por un trebello con aspas que baten contra un obxecto metálico e fan ruído cando son movidas pola forza do vento.

2. Pecho que consiste nunha peza de madeira que xira sobre unha punta cravada no medio, e que se usa para fechar portas, ventás ou cancelas.

3. Peza de madeira que, ao bater na moa do muíño cando xira, imprime un movemento vibratorio á canada para que os grans procedentes da moega vaian caendo no ollo do muíño.

Que é inconstante e pouco serio nas súas ideas e accións. Tm s.

Que fala moito e sen tino. Tm s.

Que actúa de modo atoleirado. Tm s.

Conxunto ordenado de ideas, independentes da realidade práctica, que tratan de explicar un fenómeno.

Conxunto de coñecementos completo e sistemático sobre unha materia, arte ou ciencia.

Teoría segundo a que todos os elementos químicos están constituídos por átomos, que permanecen indivisibles durante as reaccións químicas, e que teñen unha serie de propiedades, como a masa atómica, que é característica de cada elemento. Se dous ou máis elementos se combinan, o composto resultante está formado por átomos dos elementos reaccionantes, onde a molécula é a cantidade mínima dun composto, que ten que estar constituída, como mínimo, por un átomo de cada un dos elementos que a orixinan.

Teoría segundo a que todo o efecto da supercondutividade resulta dunha pequena forza de atracción entre unha parella de electróns con enerxías case iguais (parellas de Cooper). Os electróns libres repélense mutuamente, pero a repulsión está reducida considerablamente por mor do apantallamento dos outros electróns.

Teoría que explica as propiedades das solucións acuosas de electrólitos fortes, admitindo que están completamente disociados en ións e que as desviacións observadas respecto ao comportamento previsto pola ecuación de Arrhenius proveñen das súas interaccións electrostáticas.

Teoría segundo a que o dilema que presentaba a existencia de solucións correspondentes a estados de enerxía negativos, carentes de significación física, pode resolverse postulando que o oco está ocupado por positróns.

Teoría que considera a superficie da Terra como un sistema integrado, en que os organismos vivos e os factores xeolóxicos e climáticos están interrelacionados e se inflúen mutuamente. OBS: Tamén se denomina hipótese de Gaia.

Teoría segundo a que cando un metal ou calquera substancia se disocia en ións ou se somerxe nun disolvente se crea unha diferenza de potencial entre o disolvente e a parte de metal ou substancia que aínda non se disolveu.

Teoría, enunciada co fin de atopar unha formulación que satisfixese a experiencia na radiación dun corpo negro, segundo a que calquera sistema físico en que a coordenada que o caracteriza efectúe oscilacións harmónicas simples, soamente pode ter unha enerxía total E que satisfaga a relación E=nhv, onde n é un enteiro (dito número cuántico), h a constante de Planck e v a frecuencia de oscilación.

Teoría da física dos reactores nucleares, segundo a que o intervalo de enerxía en que evolucionan os neutróns se descompón nun determinado número de bandas de características definidas, o que simplifica o estudo do fluxo neutrónico.

...

Rama da física que utiliza a mecánica estatística para estudar o comportamento macroscópico da materia.

Principios que determinan a natureza e límites dos procesos termodinámicos nos que o principio cero indica que dous sistemas en contacto tenden a alcanzar o equilibrio entre si. O primeiro principio é a lei da conservación da enerxía; o segundo principio, a entropía aumenta ou permanece constante; e o terceiro indica que no cero absoluto a variación da entropía tende a cero.

Que regula a calor.

Aparato destinado a manter constante a temperatura dun recinto ou dun sistema actuando sobre a fonte de calor.