"xia" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente á ataraxia ou aos  atarácticos.

Que produce atarxia. Tm s m, referido a medicamento.

Tranquilidade de ánimo non turbada por algún desexo ou por algún temor.

Estado de tranquilidade e impasibilidade da persoa producido por axentes atarácticos.

Falta ou alteración da coordinación dos movementos.

Ataxia caracterizada pola asociación desta con fenómenos espasmódicos, causada por un tumor do corpo calloso.

Ataxia producida por lesións das vías cerebelosas.

Ataxia parecida á cerebelosa acompañada de trastornos de conduta, por lesións no lóbulo frontal.

Ataxia orixinada por unha disociación entre pensamento e afectividade.

Ataxia causada por afección da sensibilidade profunda que vai polos cordóns posteriores da médula espiñal.

Ataxia causada por lesións do lóbulo parietal.

Ataxia producida por alteración dos nervios periféricos.

Ataxia ocasionada por lesión no tálamo.

Ataxia producida por alteracións vestibulares labirínticas. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

Relativo ou pertencente á ataxia.

Afectado de ataxia. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

Conseguir coller ou tocar algunha cousa que está ao alcance.

Lograr algo que se desexa ou ao  que se aspira.

Chegar ao punto no que se atopa alguén ou algunha cousa que vai por diante.

Afectar ou concernir algunha cousa a alguén ou a outra cousa.

Entender unha explicación, abarcala con intelixencia.

Estratexia militar e política da Alianza Atlántica.

Actitude favorable á Alianza Atlántica.

Admisión para ser oído, principalmente cando a concede algunha autoridade.

Conxunto de persoas que asiste a un espectáculo ou que decide sintonizar un programa dun medio de comunicación.

Lugar onde se xuntan os Tribunais de Xustiza para celebrar as audiencias.

1. Acto de escoitar a calquera persoa que intervén nun proceso xudicial.

2. Acto de dar a unha parte ou a un interesado a oportunidade de formular alegacións en defensa dos seus dereitos nun proceso xudicial.

Órgano colexiado para a administración de xustiza, que polo xeral encarna a suprema instancia.

1. Tribunal do bispo.

2. Xurisdición recoñecida aos  bispos polo emperador Constantino (318), con tendencia a ser limitada aos  asuntos entre clérigos.

...

1. Espazo que se utiliza para exercer a docencia nos centros de ensino.

2. Sala destinada á celebración de leccións ou cerimonias solemnes.

Parte anterior do terceiro ventrículo do cerebro.

Patio aberto arredor do que estaban as cortes das casas romanas. Na época imperial pasou a referirse ao conxunto dos palacios imperiais e dos edificios cortesáns.

Consello asesor das monarquías visigoda e carolinxia, continuador da audientia principis do Baixo Imperio Romano, que actuou como tribunal real nas monarquías dos pobos xermánicos.