"esan" (En toda a entrada)

1. Cada un dos estados, posicións, calidades ou valores dunha cousa cando se pode calibrar de maior a menor e viceversa.

2. alor ou medida en que se cuantifica algo que está suxeito a variación.

3. Cada unha das seccións en que se agrupan os alumnos segundo a idade ou estado de coñecementos.

4. Cada un dos títulos que se conceden segundo os diferentes niveis en que se dividen os estudos de ensino medio e superior.

5. Cada unha das partes en que se divide a duración das penas.

6. Modo de articulación, en fonética articulatoria, ou distancia que separa o padal e a lingua, nunha emisión vocálica normal.

7. Modo de articulación, en fonética articulatoria, ou marxe de abertura do canal glótico ou supraglótico, nunha emisión consonántica normal.

8. Cada un dos valores ou nivel de expresión susceptible de ser manifestado por un adxectivo. Distínguense tres graos: o positivo, o comparativo (superioridade, igualdade e inferioridade) e o superlativo.

Nome que acompaña os títulos de certos estudos.

...

Son que emite o porco e outros animais semellantes.

Son que emiten algúns animais para ameazar ou manifestar o seu malestar.

Son non articulado ou palabras ditas entre dentes que expresan un sentimento ou actitude.

Que ten un físico ou unha cara moi agradable á vista.

Que está moi arreglado ou ben vestido.

Que resulta interesante á vista ou ao oído.

Que é moi atento ou ten un carácter moi agradable.

Que algo é bo ou está ben feito.

Relativo ou pertencente aos hititas ou á súa lingua.

Individuo do pobo hitita.

Pobo indoeuropeo que chegou a Anatolia a comezos do II milenio a C e se estableceu ao S do país dos ẖattis aos que se impuxeron e  finalmente se fundiron con eles. Destacaron por introducir a exportación e o emprego do ferro, xunto coa agricultura, a artesanía e o comercio vinculado ao transporte en caravanas.

Lingua anatolia da familia indoeuropea.

1. Que contén ou denota algún mandamento ou orde.

2. Que non pode ser evadido ou evitado.

3. Aplícase ao modo verbal que expresa unha orde dada a un ou máis interlocutores, nas oracións afirmativas, ou ben unha prohibición, nas oracións negativas. Tm s m.

1. Mandato ou obriga impostos.

2. Forma en que se expresan os mandamentos éticos.

3. Imperativo, que a diferenza do hipotético, non está condicionado polo fin e establece que a máxima dunha acción pode converterse nunha lei universal da natureza.

Inxuria contra alguén.

Textos que se cantan o Venres Santo, no rito latino, que expresan reproches de Deus ao pobo de Israel.