"Ueda" (En toda a entrada)

Tronco con raíces que queda despois de cortar unha árbore.

Capa que se forma sobre unha ferida cando coagula o sangue.

Cogomelo que pertence á subclase dos afiloforomicetídeos.

Pedras esmagadas utilizadas para construír pavimentos.

Fragmentos ou residuos que quedan despois de derrubar unha construción.

Calquera cousa vella e sen utilidade.

1. Parte do talo das plantas, especialmente das especies leñosas, que queda unida á raíz despois de cortala.

2. Planta da vide.

Poste ou piar que terma da cámara do hórreo.

1. Machón sobre o que descansan dous arcos.

2. Parte do machón que sae da terra ata a imposta que se localiza nos arcos e nas pontes.

Conxunto de individuos que presentan un xenotipo cun ou máis caracteres fixos que os diferencian dos outros individuos da variedade ou poboación á que pertencen.

Poboación de organismos da mesma especie que proveñen todos dun mesmo antecesor e que teñen as mesmas características xenotípicas e fenotípicas.

Talo da vide do que nacen os bacelos.

Parte do talo das plantas, especialmente das especies leñosas, que queda unida á raíz despois de cortala.

Toro de madeira, cortado ao través e disposto de pé, que se emprega para determinados usos.

Parte do tronco dunha árbore que queda chantada na terra despois de cortala.

Trampa para cazar animais que está constituída por un dispositivo que pecha e aprisiona dúas pezas cando o toca a presa.

Praga que sofren algúns cultivos de larvas de coleópteros ou lepidópteros que desenvolven a fase larvaria no interior do talo das plantas.

1. Tira de ferro ou peza de madeira que está colocada perpendicularmente á cana preto do arganeo, na áncora do tipo almirantado ou de cepo.

2. Pau chantado na cuberta dunha embarcación para amarrar o cabo co que se remolca outra embarcación.

Lípido simple, éster dun ácido graxo cun alcohol alifático de cadea longa, que se localiza nos animais e que se obtén dos vexetais e dos minerais. É moi resistente aos axentes químicos e presenta un alto poder calorífico.

1. Substancia segregada por catro parellas de glándulas situadas no abdome das abellas obreiras coa que constrúen as colmeas.

2. Cera que elaboran as abellas fóra da colmea.

3. Cera coa que as abellas untan o interior das colmeas.

Substancia que se obtén da mestura de cera con resinas que se emprega para a conservación da madeira e dos metais.

Zume callado que teñen as ciroleiras, cerdeiras e pexegueiros no seu tronco.

cerume.

Procedemento que se emprega en escultura para reproducir imaxes en bronce.

Froito da cerdeira, de forma arredondada e de pel lisa de cor vermella escura, amarela ou negra segundo as variedades de cultivo.

Froito da hedra.

Froito do espiño.

Froito do acivro.

Encaixar por completo algo que se abre no seu marco ou oco correspondente. Tm v i.

Xuntar dúas partes do corpo ou dalgunha cousa articulada por un extremo para que desapareza a súa abertura.

Poñer a peza que tapa un obxecto.

Asegurar cun mecanismo adecuado algo para impedir que se abra.

1. Delimitar un lugar de tal modo que quede separado do que o rodea.

2. Estar algo ou alguén incomunicando un recinto, un edificio ou outro lugar co exterior ou impedindo o paso de algo.

Interromper definitiva ou temporalmente a actividade de algo.

Dar por rematado e establecido un trato ou un asunto.

Rematar un traballo ou realizar a última tarefa del.

...