"SAU" (En toda a entrada)

Que produce unha revulsión. Tm s m, referido a axente.

Aquilo que produce unha reacción saudable.

Relativo ou pertencente aos rincocéfalos.

Réptil da orde dos rincocéfalos.

Orde de réptiles, da subclase dos lepidosauros, que se caracteriza por ter dúas fosas temporais completas, un ollo pineal ben desenvolvido e vértebras de tipo anficélico.

Lugar do pescozo dos animais en que se crava o coitelo para sacrificalos.

Parte interna da articulación do antebrazo co brazo, oposta ao cóbado.

Suco ou canle por onde se desvía a auga dun río, dun sistema de rego ou por onde desauga un terreo.

Operación que consiste na evacuación de certa cantidade de sangue, especialmente a través dunha flebotomía.

Parte interna da articulación do antebrazo co brazo, oposto ao cóbado.

Incisión que se fai nunha árbore para extraer resina.

Suco ou canle por onde se desvía a auga dun río, dun sistema de rego ou por onde desauga un terreo.

Bebida refrescante feita con viño tinto, gaseosa, zume de limón e azucre.

Espazo en branco que se deixa ao comezo da primeira liña.

Relativo ou pertencente a Deus ou á relixión.

Atributo da divindade, na medida en que é sumamente venerable.

Que se fai conforme á relixión.

Que produce un efecto bo e saudable.

Aplícase a todo aquilo que se relaciona con Cristo, coa Igrexa, cos seus sacramentos e coas súas crenzas.

Persoa que destacou en vida pola súa virtude, e despois de morta foi declarada pola Igrexa digna de loanza. Tm adx. OBS: A forma santo adoita empregarse diante dos nomes propios masculinos que comezan por vogal, excepto Santo Cristo de Fisterra, mentres a forma san se emprega diante de nomes propios masculinos que comezan por vogal.

Imaxe que representa un santo.

Persoa que é moi boa.

Día en que se celebra a festa dun santo.

Ilustración dunha publicación.

...

Que ten ou aparenta boa saúde.

Que é bo para a saúde.

Que é útil ou proveitoso.

saúdo.

Fórmula protocolaria na retórica das chancelarías medievais coa que se pechaba normalmente a intitulación.

1. Pregaria da avemaría.

2. Palabras de saudación que o Evanxeo pon en boca do arcanxo Gabriel no momento da anunciación a María e que constitúen a primeira parte da avemaría.