"Ii" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente aos Capuletos.

Membro da familia dos Capuletos.

Familia de facción güelfa de Cremona (s XIII) oposta aos Barbarasi.

Embarcación de orixe portuguesa utilizada entre os ss XIV e XVII, nas expedicións portuguesas e españolas.

Cesta de pequeno tamaño, feita polo xeral de vimbios, empregada para levar comestibles á cabeza.

Moluscos bivalvos do xénero Ensis, como o longueirón e a navalla.

Relativo ou pertencente aos caraítas.

Membro da seita caraíta.

Seita xudía de orixe persa (s VIII), que proclama a libre interpretación da Biblia e rexeita a tradición rabínica e oral, e que desde o s XIX habita en Rusia, Ucraína, Lituania e Israel.

Composto hipotético de fórmula HN=C=NH, do que se coñecen derivados estables.

Nome sistemático da cianamida.

Relativo ou pertencente a Caria, aos seus habitantes ou á súa lingua.

Natural ou habitante da antiga rexión da Caria, no SO da Asia Menor.

Lingua falada polos carios que se coñece a través de inscricións, descubertas no territorio da antiga Caria, que se remontan á época helenística; outras, máis antigas e máis numerosas, pertencentes aos carios instalados en Exipto, datan do s VII a C.

Relativo ou pertencente á orde dos carmelitas.

Membro da orde dos carmelitas.

1. Orde mendicante que tivo a súa orixe nun grupo de eremitas establecidos a mediados do s XII no monte Carmelo. A súa regra foi redactada en 1209 e confirmada por Honorio III en 1226.

2. Congregación relixiosa feminina dedicada á beneficencia e ao ensino. Foi fundada en Vic en 1826 por santa Xoaquina de Vedruna e polo capuchino Esteve d’Olot.

3. Rama da orde carmelita xurdida a partir da reforma levada a cabo por santa Tareixa de Xesús e san Xoán da Cruz a partir de 1562, tanto nos conventos masculinos coma nos femininos.

Relativo ou pertencente a Carlomagno e á súa dinastía.

Membro da dinastía carolinxia.

Dinastía de orixe franca que dominou a Galia, a Xermania Occidental e o N de Italia entre mediados do s VIII e finais do s IX.

Tipo de escritura minúscula que caracterizou a reforma cultural do Imperio Carolinxio. A súa xénese foi o resultado dun proceso de estilización das escrituras realizado polos copistas dos mosteiros situados entre o Rin e o Loire durante os ss VIII e IX.

1. Buque de gran tonelaxe que a partir do s XIII se destinou á carga e ao transporte de tropas.

2. Barco lento ou moi vello.

1. ehículo lento e deteriorado.

2. Obxecto ou aparato avariado e inútil.

Persoa vella que goza de pouca saúde.