"nor" (Contén)

Relativo ou pertencente ao Noriano.

Segundo piso e idade do Triásico superior do dominio alpino, que está situado por riba do Carniano e por debaixo do Rhaetiano. OBS: Nesta acepción adoita escribirse en maiúscula.

Regra para a execución dalgunha cousa, á que se ha de suxeitar o seu comportamento.

Aspecto da linguaxe introducido por algúns lingüistas na clásica dicotomía lingua e fala de Saussure, que se corresponde con aquilo do sistema da lingua que se sente como común por todos os falantes.

Regra que fixa as dimensións, o deseño, a composición e outras características dun obxecto ou dun produto industrial, ou tamén pode fixar o proceso de elaboración.

Composición mineralóxica que podería ter unha rocha magmática se todos os equilibrios químicos se realizasen ao longo dunha cristalización moi lenta.

Lonxitude dun vector, nos espazos vectoriais de dimensión 1, 2 ou 3. Se o vector está determinado polas súas compoñentes nun sistema de coordenadas ortonormais, a norma do vector v = (x 1 , x 2 , x 3 ) exprésase así:

Lei que impón tolerar que outros fagan algunha cousa.

Regra de conduta emanada de quen está lexitimado para ditala, garantida polo poder coercitivo do estado, que pode impoñer coactivamente o seu cumprimento e sancionar o incumprimento.

Que é conforme á norma.

Que non se separa do seu estado ou curso natural.

Que é habitual.

1. perpendicular.

2. Aplícase á liña perpendicular á tanxente dunha curva ou ao plano tanxente a unha superficie, no seu punto de contacto. OBS: Tamén se denomina liña normal.

Aplícase á solución que, en 1.000 ml de disolución, contén un equivalente de soluto.

Situación dun sistema sometido a unha presión de 760 mm de mercurio e a unha temperatura de 0°C.

Nome antigo da escola destinada á formación de mestres de educación primaria.

Calidade ou condición de normal.

Equivalente de soluto contido en 1.000 ml de solución.

Acción e efecto de normalizar ou normalizarse.

Cambio de escala que fai que unha suma ou unha integral teña un valor unidade.

Determinación e aplicación de normas nas características dun obxecto, dun produto industrial ou na súa elaboración ou fabricación coa intención de melloralo.

Proceso sociocultural polo que unha lingua se adapta a unha regulación ortográfica, lexical e gramatical (normativización ou estandarización), e accede a ámbitos de uso lingüístico ata ese momento reservados a outra lingua ou variedade (extensión social ou normalización lingüística en sentido estrito).

Que normaliza. Tm s, referido a persoa.

Dado un elemento a dun grupo G, conxunto N a formado polos elementos x do grupo que verifican a relación xax -1 = a. OBS: Tamén se denomina centralizador de a.

Facer que algo se considere normal.

Adoptar unha norma.

Pasar algo a ser normal.

1. Relativo ou pertencente a Normandie, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Normandie.

1. Relativo ou pertencente ao pobo normando ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo normando.

3. Conxunto de pobos que procedían dos países escandinavos e que se estenderon por Europa desde o s VIII, como os varegos, os noruegueses e os daneses, que eran navegantes e aventureiros impulsados polo afán de riqueza e polo aumento de poboación.

ariedade da lingua de oíl que se estendeu polo NO de Francia. Na época da conquista normanda de Gran Bretaña (s XI) foi levada á illa, onde adoptou a denominación de anglonormando.