sobrecargar

Escoitar
sobrecargar

sobre- + cargar

v t

Cargar algo en exceso. Tm fig.

Ex: Non o deixou saír porque sobrecargou o camión Ex: Sobrecargouno de traballo e houbo de enfermar

Citas

  • Non o deixou saír porque sobrecargou o camión
  • Sobrecargouno de traballo e houbo de enfermar

Palabras vecinas

sobrecama sobrecarga sobrecargado -da sobrecargar sobrecea sobrecear sobrecella
Conjugar
VERBO sobrecargar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargo
sobrecargas
sobrecarga
sobrecargamos
sobrecargades
sobrecargan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargaba
sobrecargabas
sobrecargaba
sobrecargabamos
sobrecargabades
sobrecargaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecarguei
sobrecargaches
sobrecargou
sobrecargamos
sobrecargastes
sobrecargaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargara
sobrecargaras
sobrecargara
sobrecargaramos
sobrecargarades
sobrecargaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargarei
sobrecargarás
sobrecargará
sobrecargaremos
sobrecargaredes
sobrecargarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargaría
sobrecargarías
sobrecargaría
sobrecargariamos
sobrecargariades
sobrecargarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargue
sobrecargues
sobrecargue
sobrecarguemos
sobrecarguedes
sobrecarguen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargase
sobrecargases
sobrecargase
sobrecargasemos
sobrecargasedes
sobrecargasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargar
sobrecargares
sobrecargar
sobrecargarmos
sobrecargardes
sobrecargaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
sobrecarga
-
-
sobrecargade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles sobrecargar
sobrecargares
sobrecargar
sobrecargarmos
sobrecargardes
sobrecargaren
Xerundio sobrecargando
Participio sobrecargado
sobrecargada
sobrecargados
sobrecargadas