agricultura

1. s f

   Produción de vexetais por medio do cultivo da terra co obxectivo de transformar o medio natural.

2. agricultura a tempo parcial

   Tipo de agricultura que ten á familia como unidade económica, non sendo a agricultura a súa principal actividade económica.

3. agricultura biolóxica/ecolóxica/orgánica

   Práctica agrícola que pretende eliminar os fertilizantes químicos e todo tipo de pesticidas de síntese.

4. agricultura de invernadoiro

   Agricultura comercial e intensiva caracterizada por ocupar parcelas de pequeno tamaño adoito cubertas por unha estrutura vidrosa ou plástica para protexer os cultivos de inclemencias climáticas.

5. agricultura de secaño/ preintensiva

   Sistema de agricultura extensiva que non precisa achega de auga por medios artificiais.

6. agricultura de subsistencia

   Agricultura que cobre máis dun 50% das necesidades de alimentación dunha familia que lle achega a totalidade do traballo e do capital.

7. agricultura extensiva

   Sistema de cultivo caracterizado polo predominio dos elementos naturais sobre o capital e o traballo.

8. agricultura intensiva

   Sistema de cultivo caracterizado por un elevado investimento de traballo, fertilizantes e adoito capital.

Refranes

• A caste da horta sae da corte pola porta.
• A cebada na lameira, o trigo na poeira.
• Agosto pasou: quen mallou, mallou.
• Ano de ameixas, todas son queixas.
• Ano de brevas, nunca acá veñas / nunca o vexas.
• Ano de landeira, ano de laceira.
• Ano de néboas, ano de medas.
• Barbeitar, antes que empece a xear.
• Canto mellor arrendes, mellor colleita terás.
• Cava fondo e terás anada de abondo.
• Cava fondo e terás colleita abondo.
• Cava, labor e barbeito en maio han de estar feitos.
• Cávame tarde, bimame cedo e pagareiche o que che debo -díxolle a viña ao labrego.
• Caves ben ou caves mal, cava no carreiral.
• Caves ben, caves mal, cava ben no carreiral.
• Dáo Deus na eira e tólleo Marta na maseira.
• Decrúame tarde, arréndame cedo e pagareiche o que che debo -dixo na terra o millo.
• Díxolle o millo á terra: Decrúome tarde, arréndame cedo, e pagareiche o que che debo.
• En abril e maio faí fariña para todo o ano.
• Este ir e vir á horta tráeme morta.
• Hoxe bouza e mañá cadaval.
• Labra feita, bois ao monte.
• Maio frío, moito trigo.
• Maio hortelán, moita folla e pouco gran.
• Maio pardo, ano farto.
• Maio pardo, sinal de bo ano.
• Maio un pouco frío cría trigo pero, se é moi frío, nin palla nin trigo.
• Máis eolleita dá o ano có campo ben traballado.
• No marzo abrigo, na eira pantrigo.
• O home, na leira; a muller, na lareira.
• O pan que foi ben sachado enche o hórreo do seu amo.
• O pan raro carga o carro.
• O pe do dono é esterco para a leira.
• O que mal decrúa, na arrenda o súa.
• O queixo hase mercar na queixeira; e o trigo, na eira.
• O queixo, na queixeira; e o centeo, na eira.
• Os campos han de estar brancos polo mes de santos.
• Pan para maio e leña para abril; e o mellor cepón, para marzo o compón.
• Pola santa Mariña deixa a sacha e colle a fouciña.
• Pola santa Mariña dixo a cebola: Báixame a porretiña
• Por Santos sacha a horta e capa o rancho.
• Quen con bois arou moito traballou.
• Se estercas e labras, terás boa anada.
• Vale máis a boa sazón que cavar moito o terrón.