desacovardar

desacovardar

des- + acovardar

  1. v t

    Quitar a covardía.

  2. v pron

    Perder a covardía.

Antónimos

Citas

  • As súas palabras desacovardárono e saíu ao escenario sen medo
  • Desacovardeime e fun onda el para dicirlle que me gustaba
Conjugar
VERBO desacovardar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacovardo
desacovardas
desacovarda
desacovardamos
desacovardades
desacovardan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacovardaba
desacovardabas
desacovardaba
desacovardabamos
desacovardabades
desacovardaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacovardei
desacovardaches
desacovardou
desacovardamos
desacovardastes
desacovardaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacovardara
desacovardaras
desacovardara
desacovardaramos
desacovardarades
desacovardaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacovardarei
desacovardarás
desacovardará
desacovardaremos
desacovardaredes
desacovardarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacovardaría
desacovardarías
desacovardaría
desacovardariamos
desacovardariades
desacovardarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacovarde
desacovardes
desacovarde
desacovardemos
desacovardedes
desacovarden
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacovardase
desacovardases
desacovardase
desacovardasemos
desacovardasedes
desacovardasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacovardar
desacovardares
desacovardar
desacovardarmos
desacovardardes
desacovardaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
desacovarda
-
-
desacovardade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desacovardar
desacovardares
desacovardar
desacovardarmos
desacovardardes
desacovardaren
Xerundio desacovardando
Participio desacovardado
desacovardada
desacovardados
desacovardadas