acorar

< lat *accorare ‘aflixir’
  1. v t Provocar fatiga, cansazo ou dificultade para respirar a realización dunha actividade física.
  2. v i Faltar o aire por mor dunha emoción forte, da calor ou da fatiga motivada por un esforzo físico.

Citas

  • A Rosalía acorou ao ter que lerlle o exame ao tribunal
  • Acorooume tanto aquela carreira que case non chego á meta
  • É unha persoa moi sensible e acórase toda cando ve escenas desagradables pola televisión
  • No momento da confesión o reo acoraba mentres o garda o sacudía para que non afogase
Verbo: acorar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acoro

acoras

acora

acoramos

acorades

acoran

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acoraba

acorabas

acoraba

acorabamos

acorabades

acoraban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acorei

acoraches

acorou

acoramos

acorastes

acoraron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acorara

acoraras

acorara

acoraramos

acorarades

acoraran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acorarei

acorarás

acorará

acoraremos

acoraredes

acorarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acoraría

acorarías

acoraría

acorariamos

acorariades

acorarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acore

acores

acore

acoremos

acoredes

acoren

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acorase

acorases

acorase

acorasemos

acorasedes

acorasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acorar

acorares

acorar

acorarmos

acorardes

acoraren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

acora

-

-

acorade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acorar

acorares

acorar

acorarmos

acorardes

acoraren

Gerundio

acorando

Participio

acorado

acorada

acorados

acoradas