batallar

< batalla
  1. v i Loitar nunha batalla.
  2. v i Porfiar para conseguir algunha cousa facéndolle fronte ás dificultades.
  3. v i Discutir de xeito acalorado contrastando ideas e argumentos.

Confrontaciones

Citas

  • As guerrillas continúan batallando nalgúns países
  • Deixade de batallar que o asunto tampouco é para tanto
  • Os traballadores da empresa batallaron para acadar melloras laborais e conseguírono
Verbo: batallar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

batallo

batallas

batalla

batallamos

batallades

batallan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

batallaba

batallabas

batallaba

batallabamos

batallabades

batallaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

batallei

batallaches

batallou

batallamos

batallastes

batallaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

batallara

batallaras

batallara

batallaramos

batallarades

batallaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

batallarei

batallarás

batallará

batallaremos

batallaredes

batallarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

batallaría

batallarías

batallaría

batallariamos

batallariades

batallarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

batalle

batalles

batalle

batallemos

batalledes

batallen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

batallase

batallases

batallase

batallasemos

batallasedes

batallasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

batallar

batallares

batallar

batallarmos

batallardes

batallaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

batalla

-

-

batallade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

batallar

batallares

batallar

batallarmos

batallardes

batallaren

Gerundio

batallando

Participio

batallado

batallada

batallados

batalladas