atenuante

< lat attenŭānte
Pliral: atenuantes
  1. adx Que atenúa.
  2. adx DER Que reduce a gravidade dun delito e acurta unha pena legal. Tm s f.
  3. s f BIOQ Substancia que atenúa o efecto dun tóxico.

Antónimos

Citas

  • O xuíz considerou circunstancias atenuantes e o acusado non cumpriu a condena imposta anteriormente, A avogada considerou a súa insolvencia como unha atenuante na defensa

Palabras vecinas