truncar

< lat truncāre
  1. v t Impedir que se realice ou se leve a cabo un proceso.
  2. v t Cortar unha parte de algo, separándoo da parte principal.

Citas

  • A denuncia truncou as súas intencións
  • Truncamos a póla da árbore

Palabras vecinas

Verbo: truncar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

trunco

truncas

trunca

truncamos

truncades

truncan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

truncaba

truncabas

truncaba

truncabamos

truncabades

truncaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

trunquei

truncaches

truncou

truncamos

truncastes

truncaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

truncara

truncaras

truncara

truncaramos

truncarades

truncaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

truncarei

truncarás

truncará

truncaremos

truncaredes

truncarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

truncaría

truncarías

truncaría

truncariamos

truncariades

truncarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

trunque

trunques

trunque

trunquemos

trunquedes

trunquen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

truncase

truncases

truncase

truncasemos

truncasedes

truncasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

truncar

truncares

truncar

truncarmos

truncardes

truncaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

trunca

-

-

truncade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

truncar

truncares

truncar

truncarmos

truncardes

truncaren

Gerundio

truncando

Participio

truncado

truncada

truncados

truncadas