arbitrar

< lat arbitrāre
  1. v t Xulgar ou senteciar como un árbitro.
  2. v t Facer de árbitro nunha competición.

Confrontaciones

Citas

  • Non pensa arbitrar naquela liorta
  • Vai arbitrar un partido de baloncesto
Verbo: arbitrar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arbitro

arbitras

arbitra

arbitramos

arbitrades

arbitran

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arbitraba

arbitrabas

arbitraba

arbitrabamos

arbitrabades

arbitraban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arbitrei

arbitraches

arbitrou

arbitramos

arbitrastes

arbitraron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arbitrara

arbitraras

arbitrara

arbitraramos

arbitrarades

arbitraran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arbitrarei

arbitrarás

arbitrará

arbitraremos

arbitraredes

arbitrarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arbitraría

arbitrarías

arbitraría

arbitrariamos

arbitrariades

arbitrarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arbitre

arbitres

arbitre

arbitremos

arbitredes

arbitren

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arbitrase

arbitrases

arbitrase

arbitrasemos

arbitrasedes

arbitrasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arbitrar

arbitrares

arbitrar

arbitrarmos

arbitrardes

arbitraren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

arbitra

-

-

arbitrade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arbitrar

arbitrares

arbitrar

arbitrarmos

arbitrardes

arbitraren

Gerundio

arbitrando

Participio

arbitrado

arbitrada

arbitrados

arbitradas