apousentar

< lat appausantis pausāre ‘pousar’
  1. v t Dar apousento e hospedaxe.
  2. v pron Coller apousento e hospedaxe.

Citas

  • Apousentei a aquel grupo de peregrinos nas terras que teño en Coiro
  • Apousentouse no mosteiro coa intención de buscar tranquilidade
Verbo: apousentar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

apousento

apousentas

apousenta

apousentamos

apousentades

apousentan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

apousentaba

apousentabas

apousentaba

apousentabamos

apousentabades

apousentaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

apousentei

apousentaches

apousentou

apousentamos

apousentastes

apousentaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

apousentara

apousentaras

apousentara

apousentaramos

apousentarades

apousentaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

apousentarei

apousentarás

apousentará

apousentaremos

apousentaredes

apousentarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

apousentaría

apousentarías

apousentaría

apousentariamos

apousentariades

apousentarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

apousente

apousentes

apousente

apousentemos

apousentedes

apousenten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

apousentase

apousentases

apousentase

apousentasemos

apousentasedes

apousentasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

apousentar

apousentares

apousentar

apousentarmos

apousentardes

apousentaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

apousenta

-

-

apousentade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

apousentar

apousentares

apousentar

apousentarmos

apousentardes

apousentaren

Gerundio

apousentando

Participio

apousentado

apousentada

apousentados

apousentadas