acalmar

< calma
  1. v t Pór en calma.
  2. v i Quedar en calma.

Antónimos

Citas

  • Non fun quen de acalmar a xuntanza e os asistentes chegaron ás mans
  • Pola tarde acalmou o forte vento que había pola mañá
Verbo: acalmar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acalmo

acalmas

acalma

acalmamos

acalmades

acalman

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acalmaba

acalmabas

acalmaba

acalmabamos

acalmabades

acalmaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acalmei

acalmaches

acalmou

acalmamos

acalmastes

acalmaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acalmara

acalmaras

acalmara

acalmaramos

acalmarades

acalmaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acalmarei

acalmarás

acalmará

acalmaremos

acalmaredes

acalmarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acalmaría

acalmarías

acalmaría

acalmariamos

acalmariades

acalmarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acalme

acalmes

acalme

acalmemos

acalmedes

acalmen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acalmase

acalmases

acalmase

acalmasemos

acalmasedes

acalmasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acalmar

acalmares

acalmar

acalmarmos

acalmardes

acalmaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

acalma

-

-

acalmade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

acalmar

acalmares

acalmar

acalmarmos

acalmardes

acalmaren

Gerundio

acalmando

Participio

acalmado

acalmada

acalmados

acalmadas