paladín

< ital palatīnu
Pliral: paladíns
  1. s m LIT/HIST
    1. Cabaleiro moi valeroso na guerra, distinguido polas súas fazañas.
    2. Heroe cabaleiresco, derivado de comes palatinus e de palatinus, títulos aplicados aos funcionarios da corte imperial. Segundo a tradición, referíase aos doce cabaleiros enviados a Hispania por Carlomagno para combater os infieis.
  2. s m Defensor decidido de algo ou alguén.

Citas

  • Converteuse no paladín das causas inxustas

Palabras vecinas