ouro

< lat auru
Pliral: ouros
    1. s m QUÍM/IND Elemento metálico que pertence ao grupo I B da táboa periódica, de número atómico 79 e peso atómico 196,967, que se atopa na natureza no seu estado elemental. Presenta unha cor amarela característica, é o máis dúctil e maleable dos metais, ademais dun dos máis estables, non se combina directamente co osíxeno a ningunha temperatura, resiste case todos os ácidos e forma aliaxes coa maioría dos metais. Extráese das áreas auríferas dos aluvións ou dos filóns das rochas auríferas e refínase mediante copelación, tratamento con ácidos ou afinamento electrolítico. A pureza ou lei do ouro exprésase en quilates ou en milésimas e emprégase, ademais de en xoiaría, en certas pezas de material eléctrico, en soldadura e na elaboración de instrumentos de física e de reloxaría.
    2. ouro líquido QUÍM Suspensión de ouro, finamente dividido en aceites vexetais, que se emprega en decoración.
    3. ouro negro IND/QUÍM petróleo.
    4. tricloruro de ouro [AuCl 3 ] QUÍM Sólido cristalino, vermello cando é anhidro e amarelo en forma hidratada, que se obtén pola acción da auga rexia sobre o ouro.
  1. s m Cor amarela moi parecida á do ouro.
  2. s m Conxunto de obxectos de ouro.
  3. s m Cousa moi valiosa ou que ten un prezo moi alto.
  4. s m pl Un dos catro paus da baralla, que está representado por moedas de ouro.

Citas

  • A rapaza tiña un pelo de ouro
  • As verzas en xaneiro son ouro
  • Fixo moito ouro cando estivo en Arxentina
  • Non sabe que xoia poñer con todo o ouro que ten

Frases hechas

  • A prezo de ouro loc adv A un prezo moi alto.