ornear

< voz onomatopeica
  1. v i Emitir o burro o seu son característico.
  2. v i Chorar queixándose.

Citas

  • O burro do veciño orneou toda a noite
  • O teu fillo non cala, está seguido orneando

Palabras vecinas

Verbo: ornear
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

orneo

orneas

ornea

orneamos

orneades

ornean

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

orneaba

orneabas

orneaba

orneabamos

orneabades

orneaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

orneei

orneaches

orneou

orneamos

orneastes

ornearon

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

orneara

ornearas

orneara

ornearamos

ornearades

ornearan

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ornearei

ornearás

orneará

ornearemos

ornearedes

ornearán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ornearía

ornearías

ornearía

orneariamos

orneariades

ornearían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ornee

ornees

ornee

orneemos

orneedes

orneen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ornease

orneases

ornease

orneasemos

orneasedes

orneasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ornear

orneares

ornear

ornearmos

orneardes

ornearen

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

ornea

-

-

orneade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ornear

orneares

ornear

ornearmos

orneardes

ornearen

Gerundio

orneando

Participio

orneado

orneada

orneados

orneadas