irmandar

< irmán
  1. v t Facer unha alianza de amizade entre unha persoa ou cousa con outra ou outras.
  2. v t Facer compatible unha cousa con outra de forma harmónica. Tm v pron.
  3. v pron Unirse por vínculos fraternais unha persoa ou cousa con outra ou outras.

Confrontaciones

Citas

  • A vila de Melide irmandouse con Castrojeriz
  • Esa obra irmanda os pensamentos do pai e da filla
  • Irmandaron a nosa cidade con outra de América
  • Na súa obra irmándase o moderno e o tradicional

Palabras vecinas

Verbo: irmandar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irmando

irmandas

irmanda

irmandamos

irmandades

irmandan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irmandaba

irmandabas

irmandaba

irmandabamos

irmandabades

irmandaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irmandei

irmandaches

irmandou

irmandamos

irmandastes

irmandaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irmandara

irmandaras

irmandara

irmandaramos

irmandarades

irmandaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irmandarei

irmandarás

irmandará

irmandaremos

irmandaredes

irmandarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irmandaría

irmandarías

irmandaría

irmandariamos

irmandariades

irmandarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irmande

irmandes

irmande

irmandemos

irmandedes

irmanden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irmandase

irmandases

irmandase

irmandasemos

irmandasedes

irmandasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irmandar

irmandares

irmandar

irmandarmos

irmandardes

irmandaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

irmanda

-

-

irmandade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

irmandar

irmandares

irmandar

irmandarmos

irmandardes

irmandaren

Gerundio

irmandando

Participio

irmandado

irmandada

irmandados

irmandadas