intrigar

< fr intriguer lat intricāre
  1. v t Causar algo ou alguén nunha persoa moita curiosidade.
  2. v i Facer intrigas.

Citas

  • Intrígame saber qué pasou realmente
  • Intrigaron contra el ata que conseguiron que o despedisen
Verbo: intrigar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intrigo

intrigas

intriga

intrigamos

intrigades

intrigan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intrigaba

intrigabas

intrigaba

intrigabamos

intrigabades

intrigaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intriguei

intrigaches

intrigou

intrigamos

intrigastes

intrigaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intrigara

intrigaras

intrigara

intrigaramos

intrigarades

intrigaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intrigarei

intrigarás

intrigará

intrigaremos

intrigaredes

intrigarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intrigaría

intrigarías

intrigaría

intrigariamos

intrigariades

intrigarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intrigue

intrigues

intrigue

intriguemos

intriguedes

intriguen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intrigase

intrigases

intrigase

intrigasemos

intrigasedes

intrigasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intrigar

intrigares

intrigar

intrigarmos

intrigardes

intrigaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

intriga

-

-

intrigade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intrigar

intrigares

intrigar

intrigarmos

intrigardes

intrigaren

Gerundio

intrigando

Participio

intrigado

intrigada

intrigados

intrigadas