intimidar

< lat tardío intimidāre
  1. v t Causar temor a alguén. Tm abs.
  2. v pron Sentir medo ou temor.

Sinónimos

Citas

  • Intimidaba as persoas que tiña baixo o seu mando, OBS: Nalgúns contextos omítese o complemento e adquire valor absoluto, A súa mirada intimida moito
  • Non se intimidaba malia estar o xuíz diante
Verbo: intimidar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intimido

intimidas

intimida

intimidamos

intimidades

intimidan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intimidaba

intimidabas

intimidaba

intimidabamos

intimidabades

intimidaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intimidei

intimidaches

intimidou

intimidamos

intimidastes

intimidaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intimidara

intimidaras

intimidara

intimidaramos

intimidarades

intimidaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intimidarei

intimidarás

intimidará

intimidaremos

intimidaredes

intimidarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intimidaría

intimidarías

intimidaría

intimidariamos

intimidariades

intimidarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intimide

intimides

intimide

intimidemos

intimidedes

intimiden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intimidase

intimidases

intimidase

intimidasemos

intimidasedes

intimidasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intimidar

intimidares

intimidar

intimidarmos

intimidardes

intimidaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

intimida

-

-

intimidade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

intimidar

intimidares

intimidar

intimidarmos

intimidardes

intimidaren

Gerundio

intimidando

Participio

intimidado

intimidada

intimidados

intimidadas