infatuar

< lat infatuāre
  1. v t olver fatuo.Tm v pron.
Verbo: infatuar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

infatúo

infatúas

infatúa

infatuamos

infatuades

infatúan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

infatuaba

infatuabas

infatuaba

infatuabamos

infatuabades

infatuaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

infatuei

infatuaches

infatuou

infatuamos

infatuastes

infatuaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

infatuara

infatuaras

infatuara

infatuaramos

infatuarades

infatuaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

infatuarei

infatuarás

infatuará

infatuaremos

infatuaredes

infatuarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

infatuaría

infatuarías

infatuaría

infatuariamos

infatuariades

infatuarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

infatúe

infatúes

infatúe

infatuemos

infatuedes

infatúen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

infatuase

infatuases

infatuase

infatuasemos

infatuasedes

infatuasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

infatuar

infatuares

infatuar

infatuarmos

infatuardes

infatuaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

infatúa

-

-

infatuade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

infatuar

infatuares

infatuar

infatuarmos

infatuardes

infatuaren

Gerundio

infatuando

Participio

infatuado

infatuada

infatuados

infatuadas