inducir

< lat inducĕre
  1. v t Levar a alguén a realizar algunha acción.
  2. v t Producir fenómenos de indución.
  3. v t
    1. FILOS Ascender loxicamente desde o coñecemento dos fenómenos, feitos ou casos ao principio xeral que os contén ou que se efectúa en todos eles.
    2. Chegar a unha idea ou coñecemento a partir doutros.

Citas

  • Das súas contradictorias palabras induzo que é un falso testemuño
  • Todo o exposto induciuno a pensar que estaba errado

Palabras vecinas

Verbo: inducir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

induzo

induces

induce

inducimos

inducides

inducen

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

inducía

inducías

inducía

induciamos

induciades

inducían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

inducín

induciches

induciu

inducimos

inducistes

induciron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

inducira

induciras

inducira

induciramos

inducirades

induciran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

inducirei

inducirás

inducirá

induciremos

induciredes

inducirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

induciría

inducirías

induciría

induciriamos

induciriades

inducirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

induza

induzas

induza

induzamos

induzades

induzan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

inducise

inducises

inducise

inducisemos

inducisedes

inducisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

inducir

inducires

inducir

inducirmos

inducirdes

induciren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

induce

-

-

inducide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

inducir

inducires

inducir

inducirmos

inducirdes

induciren

Gerundio

inducindo

Participio

inducido

inducida

inducidos

inducidas