fulgurar

< lat fulgurāre ‘lostregar’
  1. v i Lanzar raios de luz. Ex: A súa arma fulguraba coa luz do sol.

Citas

  • A súa arma fulguraba coa luz do sol.
Verbo: fulgurar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fulguro

fulguras

fulgura

fulguramos

fulgurades

fulguran

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fulguraba

fulgurabas

fulguraba

fulgurabamos

fulgurabades

fulguraban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fulgurei

fulguraches

fulgurou

fulguramos

fulgurastes

fulguraron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fulgurara

fulguraras

fulgurara

fulguraramos

fulgurarades

fulguraran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fulgurarei

fulgurarás

fulgurará

fulguraremos

fulguraredes

fulgurarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fulguraría

fulgurarías

fulguraría

fulgurariamos

fulgurariades

fulgurarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fulgure

fulgures

fulgure

fulguremos

fulguredes

fulguren

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fulgurase

fulgurases

fulgurase

fulgurasemos

fulgurasedes

fulgurasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fulgurar

fulgurares

fulgurar

fulgurarmos

fulgurardes

fulguraren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

fulgura

-

-

fulgurade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

fulgurar

fulgurares

fulgurar

fulgurarmos

fulgurardes

fulguraren

Gerundio

fulgurando

Participio

fulgurado

fulgurada

fulgurados

fulguradas