alentar

< lat *alenitare por *alhelitāre
  1. v t Dar ánimo a alguén.
  2. v i Aspirar o aire cos pulmóns e botalo fóra.

Antónimos

Citas

  • Alenta os teus xogadores porque senón non van gañar o partido
  • Despois do grave accidente, alentei a modiño e procurei tranquilizarme
Verbo: alentar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alento

alentas

alenta

alentamos

alentades

alentan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alentaba

alentabas

alentaba

alentabamos

alentabades

alentaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alentei

alentaches

alentou

alentamos

alentastes

alentaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alentara

alentaras

alentara

alentaramos

alentarades

alentaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alentarei

alentarás

alentará

alentaremos

alentaredes

alentarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alentaría

alentarías

alentaría

alentariamos

alentariades

alentarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alente

alentes

alente

alentemos

alentedes

alenten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alentase

alentases

alentase

alentasemos

alentasedes

alentasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alentar

alentares

alentar

alentarmos

alentardes

alentaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

alenta

-

-

alentade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

alentar

alentares

alentar

alentarmos

alentardes

alentaren

Gerundio

alentando

Participio

alentado

alentada

alentados

alentadas