entremeter

< lat intermittĕre
  1. v pron Intervir alguén nun asunto alleo que non é da súa incumbencia. Ex: Entremeteuse na discusión dos seus compañeiros, Pedinlle que non se entremetese nos meus problemas.

Sinónimos

Citas

  • Entremeteuse na discusión dos seus compañeiros, Pedinlle que non se entremetese nos meus problemas.
Verbo: entremeter
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

entremeto

entremetes

entremete

entremetemos

entremetedes

entremeten

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

entremetía

entremetías

entremetía

entremetiamos

entremetiades

entremetían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

entremetín

entremetiches

entremeteu

entremetemos

entremetestes

entremeteron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

entremetera

entremeteras

entremetera

entremeteramos

entremeterades

entremeteran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

entremeterei

entremeterás

entremeterá

entremeteremos

entremeteredes

entremeterán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

entremetería

entremeterías

entremetería

entremeteriamos

entremeteriades

entremeterían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

entremeta

entremetas

entremeta

entremetamos

entremetades

entremetan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

entremetese

entremeteses

entremetese

entremetesemos

entremetesedes

entremetesen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

entremeter

entremeteres

entremeter

entremetermos

entremeterdes

entremeteren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

entremete

-

-

entremetede

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

entremeter

entremeteres

entremeter

entremetermos

entremeterdes

entremeteren

Gerundio

entremetendo

Participio

entremetido

entremetida

entremetidos

entremetidas